ვინ არის დედამიწის ზურგზე ყველაზე ლამაზი,კეთილი და სათნო ადამიანი ? ვინ ზრუნავს ჩვენზე მაშინაც კი,თუ პირადად მას ჩვენზე მეტად სჭირდება ზრუნვა და ალერსი ? იგი მუდამ ჩვენს გვერდითაა,მაშინაც კი ტერიტორიულად ჩვენგან შორს,ძალიან შორს იმყოფება.საოცარია პირდაპირ...მართლაც და სასწაულებრივად არის დაკავშირებული ერთმანეთთან დედა-შვილის გული,რაღაც იდუმალებასთან(არამიწიერ ძალასთან და სასწაულთან)გვაქვს საქმე.თითქოს და მომენტალურად გრძნობს საფრთხის მოახლოვებას დედა თავისი შვილისკენ და პირიქით(???)(აქ შეიძლება ბევრი შემეკამათოს).რა არის ისეთი რამ,რაც უარს ათქმევინებს დედას უარს თავის შვილზე(აქ ახლადაგამოჩეკილ,ე.წ თინეიჯერ დედებზე არაა საუბარი,რომელთაც ჯერ ვერც კი გაუანალიზებიათ თუ რამხელა ბედნიერება და პასუხისმგებლობაა დედობა) ? ნუთუ არსებობს სხვა სიყვარული,უფრო სიღრმისეული და ზებუნებრივი ვიდრე დედაშვილურია ? მინდა ერთი ამბავი მოგითხროთ,რომელიც მე პირადად სხვა ადამიანისგან მოვისმინე(ყოველივე ახალი კარგად დავიწყებული ძველიაო):იყო ერთი აბსოლიტურად ჩვეულებრივი (ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივიც კი) ოჯახი,რომელიც შედგებოდა მხოლოდ 2 წევრისგან,დედა-შვილისგან.მამა გარდაცვლილი იყო და ოჯახის მძიმე თვირთი დედას ეკიდზე მხრებზე,იგის სწევდა ჭაპანს და ღირსეულადაც.გაიზარდა დედისერთა ვაჟი და როგორც ცხოვრებაში ხდება,მასაც შეუყვარდა გოგონა(რომელშიც სატანა იყო ჩასახლებული).ვერა და ვერ მოიგო სატრფოს "გული" ყმაწვილმა(უფლისწული ყალბად გაიჟღერებდა).ვაჟი გოგონას ყველა თხოვნაზე სწრაფად რეაგირებდა და ყველაფერს უსრულებდა(თუმცა რის ფასად ???).დედა რა თქმა უნდა ამჩნევდა თავის ერთას ცვლილებას(აგრესიული და მუდმივად ამრეზილი იყო დედის მიმართ).ხვდებოდა დედა,რომ თავისი წვალებით და გაჭირვებით აღზრდილ შვილს სხვა "ქალi" ართმევდა,ართმევდა უბრძოლველად და უსულგულოდ.ერთ დღესაც მორიგ პაემანზე ქალი ამრეზილი დახვდა ვაჟს და სასტიკად დასცინა თავისი მოკრძალებული შესაძლებლობისდა გამო(მიუხედავად იმისა,რომ ყოველთვის ყველა სურვილს უსრულებდა ვაჟი).
ვაჟის კითხვაზე თუ რა სურდა,რა ეწადა მის მიჯნურს ? ეთქვა და ყველაფერს,ყველა ნატვრას და სურვილს აუსრულებდა მას რადაც არ უნდა დაჯდომოდა.გოგონამ(უფრო ზუსტად კი მის სულში ჩასახლებულმა სატანამ)უპასუხა:შენ ყოველთვის იმას მიმტკიცებ თუ როგორ ძლიერ გიყვარვარ,თუმცა კი ჩემზე მეტად დედაშენი გიყვარს.შენს გრძნობას მხოლოდ მაშინ ვიწამებ,როდესაც დედაშენს გულს ამოგლეჯ და მას მე მომართმევო.დაღონდა ვაჟი,ჩაფიქრდა...გუნება მოეშხამა.მთელი დღე იბორიალა და შინ ღამითღა მილასლასდა.დედის გულმა უმალვე იგრძნო,რომ რაღაც სერიოზული ხდებოდა მისი ვაჟის თავს.დაუყვავა,მიეფარა და გამოჰკითხა ამბავი ? ვაჟმა ყოველივე უამბო,რაც მთელი ამ ხნის მანძილზე ხდებოდა მის თავს...უამბო "გულის" ამბავიც...მაშინ კი დედამ უთხრა თავის ერთადერთ იმედს,თავის სასოებით გაზრდილ ვაჟს:"აი,შვილო დანა,აიღე და მიართვი შენს სატრფოს ჩემი გული,მთავარია შენ იყო ბედნიერი,მე იმქვენად შენი ბედნიერებაც დამატკბობს"
.................................................................................... გარბის ვაჟი,მიილტვის თავისი სატრფოსკენ,მიიჩქარის ხელთ კი თავისი დედის ჯერ კიდევ ცხელი და მფეთქავი გული უპყრია და სირბილისას წაიქცა,დაეცა...დედის გული(იმ დედისა რომელიც მან,ასე სასტიკად და უსულგულოდ გაცვალა ახალაზრდა ქალის ახირებულ სურვილზე) კი საოცრად ნაზი,სათნო ხმით პასუხობს შვილს: "როგორ ხარ შვილო,რამე ხომ არ იტკინე ? შეისვენე,წყალი შეისხი და ნელა მიდი შენს რჩეულთან" ... აქ კი ვაჟს ლუციფერისგან დაბნედილი გონება ეხსნება("ბოროტსა სძლია კეთილმან"),სულიერად განადგურებული სწრაფად წამოდგება და თავისი შეყვარებულისკენ გასწევს...და რა დაინახავს მას,უკვე ამაზრზენი სახით უყურებს იმ სინამდვილეს,რომელიც მას აბრმავებდა მთელი ამ ხნის მანძილზე.უყურებს ამ თავისთვის და ვითომ საყვარელ ადამიანს თვალებში და ზიზღის გარდა არანაირ გრძნობას არ განიცდის მის მიმართ...და გაბოროტებულმა(უპირველეს ყოვლისა საკუთარ თავზე) ვაჟმა მოკლა თავისი ფსევდო მიჯნური,იმავე დანით რომლითაც დედის გული გაწირა ხორციელი სიყვარულისთვის.
..................................................................................... დასკვნა თავად გააკეთეთ.ჩემის აზრით კი დედაშვილური სიყვარული უსპეტაკესია,წმინდათა წმინდაა ყველანაირ გრძნობათა შორის.სამწუხაროდ მხოლოდ მაშინ ვაანალიზებთ იმ საუნჯის ფასს,რასაც დედაშვილური სიყვარული ქვია,როდესაც უკვე ძალიან გვიანია.ამ ჩანაწერით კი უპირველეს ყოვლისა საკუთარი თავისადმი და შემდეგ ჩემი მეგობრებისთვის,ახლობლებისთვის კიდევ ერთეხლ მსურდა შემესხსენებინა დედაშვილური სიყვარულის არსი,სათნოება და ჭეშმარიტება.გაუვუფთხილდეთ ყველანი ჩვენს უსაყვარლეს ადამიანებს,ჩვენს დედებს.
დედა
ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობა
არსებობს კი ... ? თუ არა ? ვიყიდოთ სამოვარი,ვსვათ ჩაი და ვისაუბროთ მეგობრობაზე,რათა ჭეშმარიტებას მივაკვლიოთ ამ ერთობ სადავო თემაზე(ვისთვის როგორ პრინციპში).როგორც ნებისმიერი სხვა საკითხის განხილვისას,აქაც ორი ბანაკი გამოჩნდება,ერთნი რომელთაც სწამთ ამ ჰიპოთეზისა და მეორენი,რომელთაც არ ჯერათ და ეს ორი ბანაკი ერთმანეთისადმი მეტნაკლებად მტრულად არიან განწყობილნი(თუნდაც იმ უბრალო მიზეზის გამო,რომ ქართველებს ოდითგანვე(ისტორიულად) არამცდარამც არ სურთ(სურდათ) და აღიზიანებდათ განსხვავებული აზრის მოსმენა ნებისმიერ საკითხთან მიმართებაში.რაც არ უნდა ხმამაღლა აღიარონ ოპონენტის პოზიციისადმი პატივისცემა,გულში მაინც სხვა გრძნობა უფეთქავთ.ქართველი ერი ოდითგანვე ტოლერანტი ერი ვიყავით(ვართ და ვიქნებით),სხვადასხვა რელიგიისა და კულტურის მიმდევარ ადამიანებთან დმიმართებაში,მაგრამ როდესაც საქმე ეხება წმინდა ქართულ საუბარს,ეს ყოველივე ზემოთაღნიშნული თითქოს სადღაც,"ბნელ" კუთხეში იმალება და შესაძლოა საქმე(აქ:დავამ~,კამათი)მუშტი-კრივამდეც კი მივიდეს.რას მიქვიან მეგობრობა ქალ-ვაჟს შორის ? როგორი ცნებაა იგი თქვენთვის ? რას გრძნობთ მეგობართან საუბრისას,მის სიახლოვეს ყოფნისას ? მე ვერ ვიქნები ობიექტური ამ საკითხთან მიმართებაში(დაე სხვებმა განსაჯონ),უბრალოდ ჩემს პოზიციას დავაფიქსირებ.ჩემის აზრით მსგავსი რამ არსებობს,ოღონდ ძალიან მცირე დოზით,რამდენადაც ეს დასაშვებია მაგალითად ძმაკაცის(მეგობრის ყალბად ჟღერს) დასთან,შეყვარებულთან,ნათესავთან მიმართებაში(და სხვათაშორის აქ,ამ შემთხვევაში არც დავობენ(ასე თუ ისე)),მაგრამ უკვე მომწიფებულ,ჩამოყალიბებულ(არამარტო სექსუალურად) გოგონასთან "წმინდა გრძნობით მეგობრობისა" არ მწამს ღმერთმანი.აკი ხალხური სიბრძნეც ამა ღაღადებს:"კაცის გული ისეთია,ვით მორევი შავი ზღვისა რაგინდ კარგი ცოლი ჰყავდეს,მაინც ენატრება სხვისა".ზოგადად გოგონასთან ურთიერთობის დამყარებისას,გაცნობისას ნებსით თუ უნებლიედ პირველ რიგში გარეგნობაზე ამახვილებს მამაკაცთა 85-90% ყურადღებას და ამის შემდეგ ხდება პირველი ნაბიჯის გადადგმა "მეგობრობისადმი",შემდეგ უკვე დროის მომენტია შეჩვევასთან დაკავშირებით,აკი გაგვიგია კიდეც:თავიდან მეგობრობიდან დაიწყეს ურთიერთობა და შემდეგ გადაიზარდა სიყვარულშიო...ანუ გაცნობის მომენტიდანვე მამაკაცის გონება ასე თუ ისე შეგუებულია იმას,რომ შეიძლება უახლოს მომავალში ეს გოგონა შეიყვაროს(არა როგორც მეგობარი) ან თავად ამ გოგონამ შეიყვაროს (ესეც თქვენი ფროიდი).თუმცა კი გოგონების უმავლესობას მაინც სჯერა ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობის.თავად განსაჯეთ:ერთ-ერთ სუფრაზე პოლემიკა წამოიჭრა ამ თემასთან დაკავშირებით,ერთი გოგონა(ერთობ სიმპატიური) წარბშეუხრელად მიმტკიცებდა ისეთი მეგობარი ბიჭი(Boyfriend-ი იქით იყოს) მყავს,რომელთანაც 100%ით გახსნილი ვარ და ყველაფერზე(ყველაფერში კი ყველაფერი იგულისხმა ???) ვსაუბრობთო.შემდეგ სუფრამ ასე ვთქვათ აიტაცა ეს ყველაფერი და რაც იქ მოხდა...ამ გოგონამ თავადვე უარყო(ქრისტე სამჯერ მამლის ყივილამდე კი არადა) იმ ბიჭისადმი მეგობრობა,რამეთუ რომ დაუფუქრდეთ ყველაფერზე მეგობარ ბიჭს კი არა მშობლებს,დას,ძმას და თვით დაქალსაც კი არ უმხელენ და თავიდანვე განწირული იყო იმ გოგონას ვერსია "ყველაფრის თქმის" შესახებ იმ ბიჭთან.ისტორიიდან,ლიტერატურიდანაც ჩანს,რომ ასე ვთქვათ ბევრი ემსხვერპლა მეგობრულ სიყვარულს,როგორც ფიზიკურად ისე სულიერად.ორმაგად განწირულია ლამაზი წყვილის "მეგობრობა",რამეთუ ადრე თუ გვიან "იფეთქებს გაზაფხული" მათ გრძნობებში და ...დასკვნა თავადვე გამოიტანეთ.იდეალურ შემთხვევაში(თუ მსგავსი რამ არსებობს ბუნებაში) კი ალბათ(???) მაინც არსებობს ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობა.გკოცნით თქვენი "მეგობარი"
Party(Soirée-წვეულება)
უწესრიგოდ მიყრილი სამოსი,ფეხსაცმელი...სრულ ალიაქოთში გახვეული საყოფაცხოვრებო ნივთები,თეფშების გროვა სამზარეულოსა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე,სიგარეტის ცარიელი კოლოფები დახვავებული მაგიდაზე და რაც მთავარია ისეთი შეგრძნებით გაღვიძება,რომ თითქოს სრულიად სხვა განზომილებაში იმყოფებოდე,დამძიმებული თავის წამოწევის უშედეგო მცდელობა,ე.წ "პირის სიმშრალე" და გონებაში დადებული ფიცი,იმის შესახებ რომ:გუშინ ბოლო (ამ კვირაში მაინც) წვეულება იყო.დაახლოებით ამგვარი სურათი წარმოუდგება თვალწინ მათ,ვინც ამგვარ ცხოვრებას სისტემატურად ეწევა ან ასე ვთქვათ:ხშირად მაინც მოხვედრილა მსგავს "სუფრაზე" :D.საიდან იღებს სათავეს "Partymania" და როდის აიტაცეს ქართველმა ახალგაზრდებმა ამგვარი ცხოვრების წესი არ ვიცი,მაგრამ ერთბაშად და მშობლებთან შეუთანხმებლად რომ მოხდა ყოველივე ეს.უკვე აქსიომაა.თანაც ეს ყოველივე მაინც უფრო საზოგადოების ელიტარული ფენის გასართობია (თუ სისტემატურ ხასიათს ატარებს) და ე.წ "დაბალ ფენას" არ აქვს ფუფუნება იმისა თავი და მეგობრები მსგავსი ტიპის შეკრებებით გაანებივროს (თუმცა ალბათ ბევრი შემეკამათება).ახლა მოგითხრობთ "ევროპული ფართის" პერიპეტიებს და თავად გამოტანეთ დასკვნა,ძალუძს კი ყველას აჰყვეს "ფართიმანიას" და ზოგადად რა ცნებაა ეს(ბიჭო,ბიჭო,ბიჭო :D:D:D) :
არსებობს მინიმუმ სამი ტიპის ფართი(წვეულება):
1) წვეულება კლუბში (აქ ევროპული ღამის კლუბები იგულისხმება..."სტროგად კერძო ანუ private party).ასეთი ტიპის შეკრებები როგორც წესი ეწყობა ელიტარულ(სასურველია) კლუბში,რათა მდაბიოობის ელფერი არ დაჰკრავდეს "ღონისძიებას"), ჩვენთან(ანუ საქართველოში) მსგავსი რამით,მხოლოდ მოსახლეობის 10% თუ დაიკვეხნის: სასმელი უნდა იყოს გემოვნებით შერჩეული და უნდა მოიცავდეს შედარებით ფართო ასორტიმენტს:ვისკი(სასურველია სამგვარი მაინც:"johnnie","Jack","J&B","Chivas","მანდილოსნებისთვის" შედარებით მსუბუქი სპირტიანი სასმელებია დაშვებული:Martini,Bacardi,ბეილისი...ყველა გემოვნების ადამიანისთვის არის "რედ ბული" და არაყი.ახლა რაც შეეხება სამოსს:რომ ვთქვა მამაკაცები მკაცრ აკადემიურ სტილს ანიჭებენ უპირატესობას მსგავსი ტიპის შეკრებებზე თქო ნამდვილად არ ვიქნები მართალი,მაგრამ ტანსაცმელთან დაკავშირებით გარკვეული დოზით ბალანსი მაინც დაცულია,რადგანაც ცუდ ტონად ითვლება ევროპულ კლუბებში "კეტები" და "ხელოვნურად რუხი" მაისური,არცაა გამორიცხული(საკმაოდ ხშირადაც) უარით გამოგისტუმრონ უკან,მანდილოსნებიც კარგად ჩაცმულნი უნდა იყვნენ(გემოვნება+პრაქტიკულობა სამოსში შერწყმული უნდა იყოს).
2) წვეულება სახლში.ამ შემთხვევაში ძირითადი დებულება უცვლელია(სასმელთან მიმართებაში),მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს მუსიკა,როგორც "ფართის" ერთ-ერთი მასპინძელი და მამოძრავებელი ელემენტი(გემოვნებიანი კლუბური მუსიკა განწყობის ამაღლებას და "ვნების გადმოფრქვევას" უწყობს ხელს :D:D:D,ხოლო სამოსთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანი შეღავათებია გაწეული :D:D:D(ისე კი მაინც უბანს გააჩნია და გარემოცვას ე.წ "სასტავს",ვისთან ერთდაც უნდა გაატარო დრო).
3)დაუგეგმავი წვეულება ანუ სპონტანურად+ოპერატიულად მიღებული გადაწყვეტილება დროის გატარების შესახებ... და რა თანხაც არ უნდა გაგაჩნდეს ჯიბეზე იმით ფონს გასვლა :D:D:D ანუ აქ საქმე გვაქვს:1)დამამთავრებელი კლასელების პონტზე; 2)სტუდენტურ თავყრილობასთან; 3)შემთხვევით ქუჩაში დიდი ხნის უნახავი მეგობრების ნახვასთან(თუნდაც თუ ორი-სამი კაცი შეგხვდათ + ზარი "გერლფრენდებთან") და ალბათ ეს ის შემთხვევაა,როდესაც თამამად დამეთანხმებით სამოსთან მიმართებაში უპრეტენზიულობაში და სასმელიც იშვიათად თუ გასცდება "მშობლიურ ჭაჭასა" და სამგორი-ალკოს პროდუქციას(უკეთეს ვარიანტში გოგონებისთვის ლიქიორი) :D:D:D ...
თუმცა კი მიზანი მაინც სამივე შემთხვევაში ერთი უნდა იყოს(კარგი დროის გატარება,მცირე ხნით მოწყვეტა ყველანაირი პრობლემებისგან) და შედეგიც(შეძლებისდაგვარად) ისეთივე იქნება როგორც პროლოგში მოვიხსენიე.გაერთეთ ზომიერად ან ისე როგორც თავად გსურთ ერთხელ მაინც.ეს ყველაფერი "ტკბილ მოგონებებში" დარჩება და სასიამოვნოდ გაგახსენდებათ ხუთი,ათი და ოცი წლის შემდეგაც კი.Wish you good luck guys,girls and have a nice party (soirée-წვეულებას)
აბა რა უნდა ექნა ?(ერთგვარი გაფრთხილება)
ძალიან რთულია ცხოვრება,ორმაგად რთული კი სწორად ცხოვრება.ფილოსოფია ცოტა ხნით გვერდზე გადავდოთ და თბილისურ რეალობას ჩავხედოთ თვალებში:მეგობრობას,მტრობას,სიყვარულს,სიძულვილს,შარსა და გაუტანლობას...რა არის თქვენი მიზანი ცხოვრებაში,რისკენ მიილტვით,გაგაჩნიათ კი თქვენი მორალური ფასეულობები,ცხოვრების კრედო,მიზანი(მიმართულება) ცხოვრებაში ? ბევრს ამ კითხვაზე გაეცინება,სხვები კი დაფიქრდებიან და შემდეგ თავიანთ გულშივე გასცემენ პასუხს ამ ერთი შეხედვით მარტივ კითხვას.დავუშვათ და გაგაჩნიათ მორალური ფასეულობები, "პირადი მე" და ა.შ,მაგრამ უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება გარემოს(აქ არ ვგულისხმობ მხოლოდ მშობლებს და სანათესავოს),რამეთუ სწორედ ის გარემო განსაზღვრავს ინდივიდის თვისებებს(რა თქმა უნდა თანდაყოლილი გენებიც უმნიშვნელოვანესია,თუმცა...) ე.წ "გარდატეხის ასაკში" ჰომოსაპიენსს უყალიბდება აზროვნება და ცხოვრების ისეთი სტილი,რომელიც(უმრავლეს შემთხვევაში) განსაზღვრავს კიდეც მის პიროვნებად ჩამოყალიბებას და საზოგადოებაში ადგილის დამკვიდრებას.სწორად ერთი ასეთი შემთხვევა მინდა მოგითხროთ:გიორგი მშვიდ,წყნარ და შეძლებისდაგვარად(როგორც თითოეული ჩვენგანი) პატიოსან ცხოვრებას ეწეოდა.სწავლობდა,მიილტვოდა დამოუკიდებელი ცხოვრებისკენ და გააჩნდა სურვილი ყოფილიყო წარმატებული ადამიანი...მაგრამ,აი სწორად ამ "მაგრამის" შემდეგ იწყება მთელი რიგი უბედურებები.და აი რა:გიორგის ყავდა(ყავს) ძმა,მეგობრები რომლებიც სრულიად სხვა ცხოვრებას ეწეოდნენ(აქ ცოტა ირონიასა და ცინიზმს მივმართავ:გიორგის ძმა და მისი მეგობრები მიეკუთვნებოდნენ ბიჭებს "ბნელი 90-ანელებიდან"),სრულიად განსხვავებულს გიორგისაგან.აქ საქმე გვაქვს "ერთგვარ დამოკიდებულებასთან",სოლიდარობის გრძნობასთან ღვიძლი ძმისადმი,მეგობრებისადმი ანუ როგორც ხშირად ხდება,ძმას ან მეგობარს უჭირს ? შენ ვალდებული ხარ ხელი გაუმართო ყველანაირ საქმეში !(სხვაგვარად რა მეგობარი ან ძმა ხარ ???) ეს ყოველივე გრძელდებოდა დიდი ხნის მანძილზე...მაგრამ როგორც ქართული სიბრძნე და (ანდაზა)ღაღადებს: "კოკა ყოველთვის წყალს ვერ მოიტანს" ...და აკი ერთ დღესაც "კოკა გატყდა",გატყდა ძალიან ცუდ ადგილას და გატყდა ისე,რომ შესაძლოა არ ექვემდებარებოდეს აღდგენას(ვინძლო,ასეც მოხდეს...) იმ ავბედით საღამოს გაისმის ზარი გიორგის მობილურზე:
- ალო გიო,შენ ხარ ? ... სად ხარ ?
- სახლში...ხომ მშვიდობაა ?
- ჩამოიწიე ქვემოთ პრობლემაა ...
და ამ სიტყვების შემდეგ მოვლენები ვითარდება ელვისუსწრაფესად.გიორგი ეძებს რაღაც ისეთს,რასაც ჩხუბში(თუ ეს მოხდა) გამოიყენებს და დამეთანხმებით,რომ ასეთ დროს(როდესაც ყოველივე წამს უდიდესი მნიშვნელობა აქვს) ობიექტი(გიორგი) არ ამახვილებს ყურადღებას "ნივთზე",რომელსაც იღებს და რომელმაც შეიძლება ფატალური შეცდომა დააშვებინოს...იმ საღამოსაც ასე მოხდა.
სირბილით ეშვება დათქმული ადგილისკენ,თვალები ვერავის და ვერაფერს ვერ ამჩნევენ.თითქოს მის სულსა და სხეულს სატანა დაეპატრონა.იგი იძლევა ბრძანება-განკარგულებას,და გიორგი მხოლოდ მისი შემსრულებელია.მიადგა იმ ადგილს,რომელიც "მეგობარმა" უკარნახა,მხედველობა დაძაბა და ...დაინახა ის,რასაც ქვეცნობიერად უკვე გზაშივე ხედავდა...გნიასი,აურზაური და გასროლის ხმა...ავტომატის კაკანი(ისეთი,ძარღვებში სისხლს რომ გაგიყინავს) და ამ დროს ამუშავდა თავდაცვის ინსტინქტი...შემდეგ კი გონება დაიბინდა,სხეულს ძალა წაერთვა და გაითიშა
.....................................................................................
გონს კი საავადმყოფოში მოვიდა გიორგი,ყველაფერი ახსოვდა(მისდა სამწუხაროდ)...ოჰ,რას არ დასთმობდა იმისთვის,რომ ეს ყოველივე მხოლოდ კოშმარული სიზმარი ყოფილიყო(ასეთი შანსი რომ მისცემოდა,სრულიად ახალ ცხოვრებას დაიწყებდა),მაგრამ ასე არ მოხდა...სამწუხაროდ.
აბა რა უნდა ექნა ???? თვალწინ გაუელვა ყველაფერმა,რაც თავისი ცხოვრების მანძილზე გაიარა.თანაც ისე ჩაირბინა ამ ყოველივემ,რომ არც მიეცა იმის შესაძლებლობა გაეხსენიბინა და დამტკბარიყო ამ ყოველივეთი.
თქვენ როგორ მოიქცეოდით გიორგის ადგილზე (ოღონდ წინასწარ,რომ არ გცოდნოდათ თქვენი მოქმედების შედეგი რა თქმა უნდა ?
"ჩემი" ლიტერატურული (და არამარტო) შეხედულებანი
სალამი დაბეჩავებულ,ნამუსშელახულ,მაგრამ მაინც ლომივით მგვრგვინავ საქართველოსა და ქართველებს.დიდი დრო გავიდა,ძალიან დიდი დავით აღმაშენებლის,ილიას წასვლიდან(???),მრავალი რევოლუცია (და ევოლუციაც) გამოვიარეთ,მაგრამ ხსნა მაინც არსაიდან ჩანს(სამწუხაროდ).საქართველოს ისტორიის მანძილზე მუდამ ყოფილან(თუმცა იმედია დღეიდან აღარ იქნება) მტარვალი დამპღრობლები,უსინდისო გამყიდველები და გამცემნი,მაგრამ ჩვენი ქვეყანა მაინც ახერხებდა შელახული რენომეს აღდგენას და მუხრან მაჭავარიანის ლექსის დარად:საბედნიეროდ,საბედნიეროდ ჰაი,ჰაი რომ კიდევ ხმაურობ(ქართულო სისხლო).ამ ყოველივეს შემოქმედი კი ქართველი მეფეები,ეკლესიის მსახურნი, "მწერლები" და უბრალო ქართველი ხალხი იყო.საუბარი იქითკენ მიმყავს,რომ ლიტერატურა ოდითგანვე ასაზრდოებდა და სულიერ სიმტკიცეს ჰმატებდა ქართველ ხალხს.იაკობ ცურტაველი(ხუცესი),იოვანე საბანისძე,ლეონტი მროველი,გიორგი მერჩულე,შოთა,ილია,აკაკი,ვაჟა,გალაკტიონი...
მუდამ იდგნენ თავიანთი "ბასრი კალმით" სამშობლოს სადარაჯოზე და უკვდავ ნაწარმოებთა მთელ ქარავანს ქმნიდნენ...რა თქმა უნდა მკითხველიც იყო,არის და იქნება(???) თუმცა აქ უკვე რაოდენობაზე ასე ვთქვათ მასაზეა საუბარი (რომლის რაოდენობაც იკლებს კატასტროფულად).ისე კი ზოგადად მკითხველთა ინტერესებსაც დავიცავ(შევეცდები).ვინ ჩაანაცვლა იგივე ილია,აკაკი,ვაჟა ან გალაკტიონი (რუსთაველზე არც არის საუბარი) ??? აშკარად ვერ გაუწევს კონკურენციას(თუმცა არც აქვთ ამის პრეტენზია-ამბიცია) ამ დიად მწერლებს ე.წ "თანამედროვენი" აკა მორჩილაძე,დათო ტურაშვილი,დათო მაღრაძე,დავით გოგიბედაშვილი (ნუ დაგავიწყდებათ,რომ ეს არის ყველაზე დიდი რაოდენობით(ფართო ტირაჟით) გაყიდული ნაწარმოებიბის ავტორები და სხვებთან შედარებით ყველაზე "ნათელი წერტილები" დღევანდელ ლიტერატურულ საქართველოში".დიდ კლასიკოსებში არ მომიხსენებია:დავით გურამიშვილი,მიხეილ ჯავახიშვილი,კონსტანტინე გამსახურდია,ნიკო ლორთქიფანიძე,დავით კლდიაშვილი,გურამ რჩეულიშვილი,რომლის "ალავერდობა" საკულტო ნაწარმოებად არის აღიარებული როგორც უფროსი თაობის მკითხველთა შორის,ასევე ჩვენი ასაკის თაობაში.ისე კი მაინც არის რაღაც "გამონათებების" მსგავსი დღევანდელ ლიტერატურაში...(დაე მუდამ ასე იყოს) მე პირადად დიდი სიამოვნებით ვურჩევდი ჩემს და უფრო პატარა ასაკის თაობის მკითხველთ გაეცნონ დათო ტურაშვილის შემოქმედებას ("ჯინსების თაობა", "იყო და არა იყო რა", "აჩიბაბა და ორმოცი ყაჩაღი"), იგივე აკა მორჩილაძე - "ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები", "აგვისტოს პასიანსი", "სხვა", "ქალაქი,სიკვდილი" ),მათთვის კი ვისაც თბილისური სლენგით აღსავსე ფრაზების ორომტრიალი ხიბლავს,უხვად არის გაჯერებული ასეთი დიალოგებით ლაშა ბუღაძის რომანები(???) "ოქროს ხანა", "ნაფტალინი", "კარიკატურისტი" ,"ბოლო ზარი".პირადად ჩემი სიმპატიები კი ნიკო გომელაურისკენაა მიმართული და ბოლოს ... "იბერია გარწყინდება" !