Striker

დედა

2010-03-25T23:46:00.000-07:00

ვინ არის დედამიწის ზურგზე ყველაზე ლამაზი,კეთილი და სათნო ადამიანი ? ვინ ზრუნავს ჩვენზე მაშინაც კი,თუ პირადად მას ჩვენზე მეტად სჭირდება ზრუნვა და ალერსი ? იგი მუდამ ჩვენს გვერდითაა,მაშინაც კი ტერიტორიულად ჩვენგან შორს,ძალიან შორს იმყოფება.საოცარია პირდაპირ...მართლაც და სასწაულებრივად არის დაკავშირებული ერთმანეთთან დედა-შვილის გული,რაღაც იდუმალებასთან(არამიწიერ ძალასთან და სასწაულთან)გვაქვს საქმე.თითქოს და მომენტალურად გრძნობს საფრთხის მოახლოვებას დედა თავისი შვილისკენ და პირიქით(???)(აქ შეიძლება ბევრი შემეკამათოს).რა არის ისეთი რამ,რაც უარს ათქმევინებს დედას უარს თავის შვილზე(აქ ახლადაგამოჩეკილ,ე.წ თინეიჯერ დედებზე არაა საუბარი,რომელთაც ჯერ ვერც კი გაუანალიზებიათ თუ რამხელა ბედნიერება და პასუხისმგებლობაა დედობა) ? ნუთუ არსებობს სხვა სიყვარული,უფრო სიღრმისეული და ზებუნებრივი ვიდრე დედაშვილურია ? მინდა ერთი ამბავი მოგითხროთ,რომელიც მე პირადად სხვა ადამიანისგან მოვისმინე(ყოველივე ახალი კარგად დავიწყებული ძველიაო):იყო ერთი აბსოლიტურად ჩვეულებრივი (ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივიც კი) ოჯახი,რომელიც შედგებოდა მხოლოდ 2 წევრისგან,დედა-შვილისგან.მამა გარდაცვლილი იყო და ოჯახის მძიმე თვირთი დედას ეკიდზე მხრებზე,იგის სწევდა ჭაპანს და ღირსეულადაც.გაიზარდა დედისერთა ვაჟი და როგორც ცხოვრებაში ხდება,მასაც შეუყვარდა გოგონა(რომელშიც სატანა იყო ჩასახლებული).ვერა და ვერ მოიგო სატრფოს "გული" ყმაწვილმა(უფლისწული ყალბად გაიჟღერებდა).ვაჟი გოგონას ყველა თხოვნაზე სწრაფად რეაგირებდა და ყველაფერს უსრულებდა(თუმცა რის ფასად ???).დედა რა თქმა უნდა ამჩნევდა თავის ერთას ცვლილებას(აგრესიული და მუდმივად ამრეზილი იყო დედის მიმართ).ხვდებოდა დედა,რომ თავისი წვალებით და გაჭირვებით აღზრდილ შვილს სხვა "ქალi" ართმევდა,ართმევდა უბრძოლველად და უსულგულოდ.ერთ დღესაც მორიგ პაემანზე ქალი ამრეზილი დახვდა ვაჟს და სასტიკად დასცინა თავისი მოკრძალებული შესაძლებლობისდა გამო(მიუხედავად იმისა,რომ ყოველთვის ყველა სურვილს უსრულებდა ვაჟი).
ვაჟის კითხვაზე თუ რა სურდა,რა ეწადა მის მიჯნურს ? ეთქვა და ყველაფერს,ყველა ნატვრას და სურვილს აუსრულებდა მას რადაც არ უნდა დაჯდომოდა.გოგონამ(უფრო ზუსტად კი მის სულში ჩასახლებულმა სატანამ)უპასუხა:შენ ყოველთვის იმას მიმტკიცებ თუ როგორ ძლიერ გიყვარვარ,თუმცა კი ჩემზე მეტად დედაშენი გიყვარს.შენს გრძნობას მხოლოდ მაშინ ვიწამებ,როდესაც დედაშენს გულს ამოგლეჯ და მას მე მომართმევო.დაღონდა ვაჟი,ჩაფიქრდა...გუნება მოეშხამა.მთელი დღე იბორიალა და შინ ღამითღა მილასლასდა.დედის გულმა უმალვე იგრძნო,რომ რაღაც სერიოზული ხდებოდა მისი ვაჟის თავს.დაუყვავა,მიეფარა და გამოჰკითხა ამბავი ? ვაჟმა ყოველივე უამბო,რაც მთელი ამ ხნის მანძილზე ხდებოდა მის თავს...უამბო "გულის" ამბავიც...მაშინ კი დედამ უთხრა თავის ერთადერთ იმედს,თავის სასოებით გაზრდილ ვაჟს:"აი,შვილო დანა,აიღე და მიართვი შენს სატრფოს ჩემი გული,მთავარია შენ იყო ბედნიერი,მე იმქვენად შენი ბედნიერებაც დამატკბობს"
.................................................................................... გარბის ვაჟი,მიილტვის თავისი სატრფოსკენ,მიიჩქარის ხელთ კი თავისი დედის ჯერ კიდევ ცხელი და მფეთქავი გული უპყრია და სირბილისას წაიქცა,დაეცა...დედის გული(იმ დედისა რომელიც მან,ასე სასტიკად და უსულგულოდ გაცვალა ახალაზრდა ქალის ახირებულ სურვილზე) კი საოცრად ნაზი,სათნო ხმით პასუხობს შვილს: "როგორ ხარ შვილო,რამე ხომ არ იტკინე ? შეისვენე,წყალი შეისხი და ნელა მიდი შენს რჩეულთან" ... აქ კი ვაჟს ლუციფერისგან დაბნედილი გონება ეხსნება("ბოროტსა სძლია კეთილმან"),სულიერად განადგურებული სწრაფად წამოდგება და თავისი შეყვარებულისკენ გასწევს...და რა დაინახავს მას,უკვე ამაზრზენი სახით უყურებს იმ სინამდვილეს,რომელიც მას აბრმავებდა მთელი ამ ხნის მანძილზე.უყურებს ამ თავისთვის და ვითომ საყვარელ ადამიანს თვალებში და ზიზღის გარდა არანაირ გრძნობას არ განიცდის მის მიმართ...და გაბოროტებულმა(უპირველეს ყოვლისა საკუთარ თავზე) ვაჟმა მოკლა თავისი ფსევდო მიჯნური,იმავე დანით რომლითაც დედის გული გაწირა ხორციელი სიყვარულისთვის.
..................................................................................... დასკვნა თავად გააკეთეთ.ჩემის აზრით კი დედაშვილური სიყვარული უსპეტაკესია,წმინდათა წმინდაა ყველანაირ გრძნობათა შორის.სამწუხაროდ მხოლოდ მაშინ ვაანალიზებთ იმ საუნჯის ფასს,რასაც დედაშვილური სიყვარული ქვია,როდესაც უკვე ძალიან გვიანია.ამ ჩანაწერით კი უპირველეს ყოვლისა საკუთარი თავისადმი და შემდეგ ჩემი მეგობრებისთვის,ახლობლებისთვის კიდევ ერთეხლ მსურდა შემესხსენებინა დედაშვილური სიყვარულის არსი,სათნოება და ჭეშმარიტება.გაუვუფთხილდეთ ყველანი ჩვენს უსაყვარლეს ადამიანებს,ჩვენს დედებს.

ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობა

2010-03-24T01:04:00.000-07:00

არსებობს კი ... ? თუ არა ? ვიყიდოთ სამოვარი,ვსვათ ჩაი და ვისაუბროთ მეგობრობაზე,რათა ჭეშმარიტებას მივაკვლიოთ ამ ერთობ სადავო თემაზე(ვისთვის როგორ პრინციპში).როგორც ნებისმიერი სხვა საკითხის განხილვისას,აქაც ორი ბანაკი გამოჩნდება,ერთნი რომელთაც სწამთ ამ ჰიპოთეზისა და მეორენი,რომელთაც არ ჯერათ და ეს ორი ბანაკი ერთმანეთისადმი მეტნაკლებად მტრულად არიან განწყობილნი(თუნდაც იმ უბრალო მიზეზის გამო,რომ ქართველებს ოდითგანვე(ისტორიულად) არამცდარამც არ სურთ(სურდათ) და აღიზიანებდათ განსხვავებული აზრის მოსმენა ნებისმიერ საკითხთან მიმართებაში.რაც არ უნდა ხმამაღლა აღიარონ ოპონენტის პოზიციისადმი პატივისცემა,გულში მაინც სხვა გრძნობა უფეთქავთ.ქართველი ერი ოდითგანვე ტოლერანტი ერი ვიყავით(ვართ და ვიქნებით),სხვადასხვა რელიგიისა და კულტურის მიმდევარ ადამიანებთან დმიმართებაში,მაგრამ როდესაც საქმე ეხება წმინდა ქართულ საუბარს,ეს ყოველივე ზემოთაღნიშნული თითქოს სადღაც,"ბნელ" კუთხეში იმალება და შესაძლოა საქმე(აქ:დავამ~,კამათი)მუშტი-კრივამდეც კი მივიდეს.რას მიქვიან მეგობრობა ქალ-ვაჟს შორის ? როგორი ცნებაა იგი თქვენთვის ? რას გრძნობთ მეგობართან საუბრისას,მის სიახლოვეს ყოფნისას ? მე ვერ ვიქნები ობიექტური ამ საკითხთან მიმართებაში(დაე სხვებმა განსაჯონ),უბრალოდ ჩემს პოზიციას დავაფიქსირებ.ჩემის აზრით მსგავსი რამ არსებობს,ოღონდ ძალიან მცირე დოზით,რამდენადაც ეს დასაშვებია მაგალითად ძმაკაცის(მეგობრის ყალბად ჟღერს) დასთან,შეყვარებულთან,ნათესავთან მიმართებაში(და სხვათაშორის აქ,ამ შემთხვევაში არც დავობენ(ასე თუ ისე)),მაგრამ უკვე მომწიფებულ,ჩამოყალიბებულ(არამარტო სექსუალურად) გოგონასთან "წმინდა გრძნობით მეგობრობისა" არ მწამს ღმერთმანი.აკი ხალხური სიბრძნეც ამა ღაღადებს:"კაცის გული ისეთია,ვით მორევი შავი ზღვისა რაგინდ კარგი ცოლი ჰყავდეს,მაინც ენატრება სხვისა".ზოგადად გოგონასთან ურთიერთობის დამყარებისას,გაცნობისას ნებსით თუ უნებლიედ პირველ რიგში გარეგნობაზე ამახვილებს მამაკაცთა 85-90% ყურადღებას და ამის შემდეგ ხდება პირველი ნაბიჯის გადადგმა "მეგობრობისადმი",შემდეგ უკვე დროის მომენტია შეჩვევასთან დაკავშირებით,აკი გაგვიგია კიდეც:თავიდან მეგობრობიდან დაიწყეს ურთიერთობა და შემდეგ გადაიზარდა სიყვარულშიო...ანუ გაცნობის მომენტიდანვე მამაკაცის გონება ასე თუ ისე შეგუებულია იმას,რომ შეიძლება უახლოს მომავალში ეს გოგონა შეიყვაროს(არა როგორც მეგობარი) ან თავად ამ გოგონამ შეიყვაროს (ესეც თქვენი ფროიდი).თუმცა კი გოგონების უმავლესობას მაინც სჯერა ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობის.თავად განსაჯეთ:ერთ-ერთ სუფრაზე პოლემიკა წამოიჭრა ამ თემასთან დაკავშირებით,ერთი გოგონა(ერთობ სიმპატიური) წარბშეუხრელად მიმტკიცებდა ისეთი მეგობარი ბიჭი(Boyfriend-ი იქით იყოს) მყავს,რომელთანაც 100%ით გახსნილი ვარ და ყველაფერზე(ყველაფერში კი ყველაფერი იგულისხმა ???) ვსაუბრობთო.შემდეგ სუფრამ ასე ვთქვათ აიტაცა ეს ყველაფერი და რაც იქ მოხდა...ამ გოგონამ თავადვე უარყო(ქრისტე სამჯერ მამლის ყივილამდე კი არადა) იმ ბიჭისადმი მეგობრობა,რამეთუ რომ დაუფუქრდეთ ყველაფერზე მეგობარ ბიჭს კი არა მშობლებს,დას,ძმას და თვით დაქალსაც კი არ უმხელენ და თავიდანვე განწირული იყო იმ გოგონას ვერსია "ყველაფრის თქმის" შესახებ იმ ბიჭთან.ისტორიიდან,ლიტერატურიდანაც ჩანს,რომ ასე ვთქვათ ბევრი ემსხვერპლა მეგობრულ სიყვარულს,როგორც ფიზიკურად ისე სულიერად.ორმაგად განწირულია ლამაზი წყვილის "მეგობრობა",რამეთუ ადრე თუ გვიან "იფეთქებს გაზაფხული" მათ გრძნობებში და ...დასკვნა თავადვე გამოიტანეთ.იდეალურ შემთხვევაში(თუ მსგავსი რამ არსებობს ბუნებაში) კი ალბათ(???) მაინც არსებობს ქალ-ვაჟს შორის მეგობრობა.გკოცნით თქვენი "მეგობარი"

Party(Soirée-წვეულება)

2010-03-21T01:47:00.000-07:00

უწესრიგოდ მიყრილი სამოსი,ფეხსაცმელი...სრულ ალიაქოთში გახვეული საყოფაცხოვრებო ნივთები,თეფშების გროვა სამზარეულოსა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე,სიგარეტის ცარიელი კოლოფები დახვავებული მაგიდაზე და რაც მთავარია ისეთი შეგრძნებით გაღვიძება,რომ თითქოს სრულიად სხვა განზომილებაში იმყოფებოდე,დამძიმებული თავის წამოწევის უშედეგო მცდელობა,ე.წ "პირის სიმშრალე" და გონებაში დადებული ფიცი,იმის შესახებ რომ:გუშინ ბოლო (ამ კვირაში მაინც) წვეულება იყო.დაახლოებით ამგვარი სურათი წარმოუდგება თვალწინ მათ,ვინც ამგვარ ცხოვრებას სისტემატურად ეწევა ან ასე ვთქვათ:ხშირად მაინც მოხვედრილა მსგავს "სუფრაზე" :D.საიდან იღებს სათავეს "Partymania" და როდის აიტაცეს ქართველმა ახალგაზრდებმა ამგვარი ცხოვრების წესი არ ვიცი,მაგრამ ერთბაშად და მშობლებთან შეუთანხმებლად რომ მოხდა ყოველივე ეს.უკვე აქსიომაა.თანაც ეს ყოველივე მაინც უფრო საზოგადოების ელიტარული ფენის გასართობია (თუ სისტემატურ ხასიათს ატარებს) და ე.წ "დაბალ ფენას" არ აქვს ფუფუნება იმისა თავი და მეგობრები მსგავსი ტიპის შეკრებებით გაანებივროს (თუმცა ალბათ ბევრი შემეკამათება).ახლა მოგითხრობთ "ევროპული ფართის" პერიპეტიებს და თავად გამოტანეთ დასკვნა,ძალუძს კი ყველას აჰყვეს "ფართიმანიას" და ზოგადად რა ცნებაა ეს(ბიჭო,ბიჭო,ბიჭო :D:D:D) :
არსებობს მინიმუმ სამი ტიპის ფართი(წვეულება):
1) წვეულება კლუბში (აქ ევროპული ღამის კლუბები იგულისხმება..."სტროგად კერძო ანუ private party).ასეთი ტიპის შეკრებები როგორც წესი ეწყობა ელიტარულ(სასურველია) კლუბში,რათა მდაბიოობის ელფერი არ დაჰკრავდეს "ღონისძიებას"), ჩვენთან(ანუ საქართველოში) მსგავსი რამით,მხოლოდ მოსახლეობის 10% თუ დაიკვეხნის: სასმელი უნდა იყოს გემოვნებით შერჩეული და უნდა მოიცავდეს შედარებით ფართო ასორტიმენტს:ვისკი(სასურველია სამგვარი მაინც:"johnnie","Jack","J&B","Chivas","მანდილოსნებისთვის" შედარებით მსუბუქი სპირტიანი სასმელებია დაშვებული:Martini,Bacardi,ბეილისი...ყველა გემოვნების ადამიანისთვის არის "რედ ბული" და არაყი.ახლა რაც შეეხება სამოსს:რომ ვთქვა მამაკაცები მკაცრ აკადემიურ სტილს ანიჭებენ უპირატესობას მსგავსი ტიპის შეკრებებზე თქო ნამდვილად არ ვიქნები მართალი,მაგრამ ტანსაცმელთან დაკავშირებით გარკვეული დოზით ბალანსი მაინც დაცულია,რადგანაც ცუდ ტონად ითვლება ევროპულ კლუბებში "კეტები" და "ხელოვნურად რუხი" მაისური,არცაა გამორიცხული(საკმაოდ ხშირადაც) უარით გამოგისტუმრონ უკან,მანდილოსნებიც კარგად ჩაცმულნი უნდა იყვნენ(გემოვნება+პრაქტიკულობა სამოსში შერწყმული უნდა იყოს).
2) წვეულება სახლში.ამ შემთხვევაში ძირითადი დებულება უცვლელია(სასმელთან მიმართებაში),მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს მუსიკა,როგორც "ფართის" ერთ-ერთი მასპინძელი და მამოძრავებელი ელემენტი(გემოვნებიანი კლუბური მუსიკა განწყობის ამაღლებას და "ვნების გადმოფრქვევას" უწყობს ხელს :D:D:D,ხოლო სამოსთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანი შეღავათებია გაწეული :D:D:D(ისე კი მაინც უბანს გააჩნია და გარემოცვას ე.წ "სასტავს",ვისთან ერთდაც უნდა გაატარო დრო).
3)დაუგეგმავი წვეულება ანუ სპონტანურად+ოპერატიულად მიღებული გადაწყვეტილება დროის გატარების შესახებ... და რა თანხაც არ უნდა გაგაჩნდეს ჯიბეზე იმით ფონს გასვლა :D:D:D ანუ აქ საქმე გვაქვს:1)დამამთავრებელი კლასელების პონტზე; 2)სტუდენტურ თავყრილობასთან; 3)შემთხვევით ქუჩაში დიდი ხნის უნახავი მეგობრების ნახვასთან(თუნდაც თუ ორი-სამი კაცი შეგხვდათ + ზარი "გერლფრენდებთან") და ალბათ ეს ის შემთხვევაა,როდესაც თამამად დამეთანხმებით სამოსთან მიმართებაში უპრეტენზიულობაში და სასმელიც იშვიათად თუ გასცდება "მშობლიურ ჭაჭასა" და სამგორი-ალკოს პროდუქციას(უკეთეს ვარიანტში გოგონებისთვის ლიქიორი) :D:D:D ...
თუმცა კი მიზანი მაინც სამივე შემთხვევაში ერთი უნდა იყოს(კარგი დროის გატარება,მცირე ხნით მოწყვეტა ყველანაირი პრობლემებისგან) და შედეგიც(შეძლებისდაგვარად) ისეთივე იქნება როგორც პროლოგში მოვიხსენიე.გაერთეთ ზომიერად ან ისე როგორც თავად გსურთ ერთხელ მაინც.ეს ყველაფერი "ტკბილ მოგონებებში" დარჩება და სასიამოვნოდ გაგახსენდებათ ხუთი,ათი და ოცი წლის შემდეგაც კი.Wish you good luck guys,girls and have a nice party (soirée-წვეულებას)

აბა რა უნდა ექნა ?(ერთგვარი გაფრთხილება)

2010-03-16T07:48:00.000-07:00

ძალიან რთულია ცხოვრება,ორმაგად რთული კი სწორად ცხოვრება.ფილოსოფია ცოტა ხნით გვერდზე გადავდოთ და თბილისურ რეალობას ჩავხედოთ თვალებში:მეგობრობას,მტრობას,სიყვარულს,სიძულვილს,შარსა და გაუტანლობას...რა არის თქვენი მიზანი ცხოვრებაში,რისკენ მიილტვით,გაგაჩნიათ კი თქვენი მორალური ფასეულობები,ცხოვრების კრედო,მიზანი(მიმართულება) ცხოვრებაში ? ბევრს ამ კითხვაზე გაეცინება,სხვები კი დაფიქრდებიან და შემდეგ თავიანთ გულშივე გასცემენ პასუხს ამ ერთი შეხედვით მარტივ კითხვას.დავუშვათ და გაგაჩნიათ მორალური ფასეულობები, "პირადი მე" და ა.შ,მაგრამ უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება გარემოს(აქ არ ვგულისხმობ მხოლოდ მშობლებს და სანათესავოს),რამეთუ სწორედ ის გარემო განსაზღვრავს ინდივიდის თვისებებს(რა თქმა უნდა თანდაყოლილი გენებიც უმნიშვნელოვანესია,თუმცა...) ე.წ "გარდატეხის ასაკში" ჰომოსაპიენსს უყალიბდება აზროვნება და ცხოვრების ისეთი სტილი,რომელიც(უმრავლეს შემთხვევაში) განსაზღვრავს კიდეც მის პიროვნებად ჩამოყალიბებას და საზოგადოებაში ადგილის დამკვიდრებას.სწორად ერთი ასეთი შემთხვევა მინდა მოგითხროთ:გიორგი მშვიდ,წყნარ და შეძლებისდაგვარად(როგორც თითოეული ჩვენგანი) პატიოსან ცხოვრებას ეწეოდა.სწავლობდა,მიილტვოდა დამოუკიდებელი ცხოვრებისკენ და გააჩნდა სურვილი ყოფილიყო წარმატებული ადამიანი...მაგრამ,აი სწორად ამ "მაგრამის" შემდეგ იწყება მთელი რიგი უბედურებები.და აი რა:გიორგის ყავდა(ყავს) ძმა,მეგობრები რომლებიც სრულიად სხვა ცხოვრებას ეწეოდნენ(აქ ცოტა ირონიასა და ცინიზმს მივმართავ:გიორგის ძმა და მისი მეგობრები მიეკუთვნებოდნენ ბიჭებს "ბნელი 90-ანელებიდან"),სრულიად განსხვავებულს გიორგისაგან.აქ საქმე გვაქვს "ერთგვარ დამოკიდებულებასთან",სოლიდარობის გრძნობასთან ღვიძლი ძმისადმი,მეგობრებისადმი ანუ როგორც ხშირად ხდება,ძმას ან მეგობარს უჭირს ? შენ ვალდებული ხარ ხელი გაუმართო ყველანაირ საქმეში !(სხვაგვარად რა მეგობარი ან ძმა ხარ ???) ეს ყოველივე გრძელდებოდა დიდი ხნის მანძილზე...მაგრამ როგორც ქართული სიბრძნე და (ანდაზა)ღაღადებს: "კოკა ყოველთვის წყალს ვერ მოიტანს" ...და აკი ერთ დღესაც "კოკა გატყდა",გატყდა ძალიან ცუდ ადგილას და გატყდა ისე,რომ შესაძლოა არ ექვემდებარებოდეს აღდგენას(ვინძლო,ასეც მოხდეს...) იმ ავბედით საღამოს გაისმის ზარი გიორგის მობილურზე:
- ალო გიო,შენ ხარ ? ... სად ხარ ?
- სახლში...ხომ მშვიდობაა ?
- ჩამოიწიე ქვემოთ პრობლემაა ...
და ამ სიტყვების შემდეგ მოვლენები ვითარდება ელვისუსწრაფესად.გიორგი ეძებს რაღაც ისეთს,რასაც ჩხუბში(თუ ეს მოხდა) გამოიყენებს და დამეთანხმებით,რომ ასეთ დროს(როდესაც ყოველივე წამს უდიდესი მნიშვნელობა აქვს) ობიექტი(გიორგი) არ ამახვილებს ყურადღებას "ნივთზე",რომელსაც იღებს და რომელმაც შეიძლება ფატალური შეცდომა დააშვებინოს...იმ საღამოსაც ასე მოხდა.
სირბილით ეშვება დათქმული ადგილისკენ,თვალები ვერავის და ვერაფერს ვერ ამჩნევენ.თითქოს მის სულსა და სხეულს სატანა დაეპატრონა.იგი იძლევა ბრძანება-განკარგულებას,და გიორგი მხოლოდ მისი შემსრულებელია.მიადგა იმ ადგილს,რომელიც "მეგობარმა" უკარნახა,მხედველობა დაძაბა და ...დაინახა ის,რასაც ქვეცნობიერად უკვე გზაშივე ხედავდა...გნიასი,აურზაური და გასროლის ხმა...ავტომატის კაკანი(ისეთი,ძარღვებში სისხლს რომ გაგიყინავს) და ამ დროს ამუშავდა თავდაცვის ინსტინქტი...შემდეგ კი გონება დაიბინდა,სხეულს ძალა წაერთვა და გაითიშა
.....................................................................................
გონს კი საავადმყოფოში მოვიდა გიორგი,ყველაფერი ახსოვდა(მისდა სამწუხაროდ)...ოჰ,რას არ დასთმობდა იმისთვის,რომ ეს ყოველივე მხოლოდ კოშმარული სიზმარი ყოფილიყო(ასეთი შანსი რომ მისცემოდა,სრულიად ახალ ცხოვრებას დაიწყებდა),მაგრამ ასე არ მოხდა...სამწუხაროდ.
აბა რა უნდა ექნა ???? თვალწინ გაუელვა ყველაფერმა,რაც თავისი ცხოვრების მანძილზე გაიარა.თანაც ისე ჩაირბინა ამ ყოველივემ,რომ არც მიეცა იმის შესაძლებლობა გაეხსენიბინა და დამტკბარიყო ამ ყოველივეთი.
თქვენ როგორ მოიქცეოდით გიორგის ადგილზე (ოღონდ წინასწარ,რომ არ გცოდნოდათ თქვენი მოქმედების შედეგი რა თქმა უნდა ?

"ჩემი" ლიტერატურული (და არამარტო) შეხედულებანი

2010-03-13T22:47:00.002-08:00

სალამი დაბეჩავებულ,ნამუსშელახულ,მაგრამ მაინც ლომივით მგვრგვინავ საქართველოსა და ქართველებს.დიდი დრო გავიდა,ძალიან დიდი დავით აღმაშენებლის,ილიას წასვლიდან(???),მრავალი რევოლუცია (და ევოლუციაც) გამოვიარეთ,მაგრამ ხსნა მაინც არსაიდან ჩანს(სამწუხაროდ).საქართველოს ისტორიის მანძილზე მუდამ ყოფილან(თუმცა იმედია დღეიდან აღარ იქნება) მტარვალი დამპღრობლები,უსინდისო გამყიდველები და გამცემნი,მაგრამ ჩვენი ქვეყანა მაინც ახერხებდა შელახული რენომეს აღდგენას და მუხრან მაჭავარიანის ლექსის დარად:საბედნიეროდ,საბედნიეროდ ჰაი,ჰაი რომ კიდევ ხმაურობ(ქართულო სისხლო).ამ ყოველივეს შემოქმედი კი ქართველი მეფეები,ეკლესიის მსახურნი, "მწერლები" და უბრალო ქართველი ხალხი იყო.საუბარი იქითკენ მიმყავს,რომ ლიტერატურა ოდითგანვე ასაზრდოებდა და სულიერ სიმტკიცეს ჰმატებდა ქართველ ხალხს.იაკობ ცურტაველი(ხუცესი),იოვანე საბანისძე,ლეონტი მროველი,გიორგი მერჩულე,შოთა,ილია,აკაკი,ვაჟა,გალაკტიონი...
მუდამ იდგნენ თავიანთი "ბასრი კალმით" სამშობლოს სადარაჯოზე და უკვდავ ნაწარმოებთა მთელ ქარავანს ქმნიდნენ...რა თქმა უნდა მკითხველიც იყო,არის და იქნება(???) თუმცა აქ უკვე რაოდენობაზე ასე ვთქვათ მასაზეა საუბარი (რომლის რაოდენობაც იკლებს კატასტროფულად).ისე კი ზოგადად მკითხველთა ინტერესებსაც დავიცავ(შევეცდები).ვინ ჩაანაცვლა იგივე ილია,აკაკი,ვაჟა ან გალაკტიონი (რუსთაველზე არც არის საუბარი) ??? აშკარად ვერ გაუწევს კონკურენციას(თუმცა არც აქვთ ამის პრეტენზია-ამბიცია) ამ დიად მწერლებს ე.წ "თანამედროვენი" აკა მორჩილაძე,დათო ტურაშვილი,დათო მაღრაძე,დავით გოგიბედაშვილი (ნუ დაგავიწყდებათ,რომ ეს არის ყველაზე დიდი რაოდენობით(ფართო ტირაჟით) გაყიდული ნაწარმოებიბის ავტორები და სხვებთან შედარებით ყველაზე "ნათელი წერტილები" დღევანდელ ლიტერატურულ საქართველოში".დიდ კლასიკოსებში არ მომიხსენებია:დავით გურამიშვილი,მიხეილ ჯავახიშვილი,კონსტანტინე გამსახურდია,ნიკო ლორთქიფანიძე,დავით კლდიაშვილი,გურამ რჩეულიშვილი,რომლის "ალავერდობა" საკულტო ნაწარმოებად არის აღიარებული როგორც უფროსი თაობის მკითხველთა შორის,ასევე ჩვენი ასაკის თაობაში.ისე კი მაინც არის რაღაც "გამონათებების" მსგავსი დღევანდელ ლიტერატურაში...(დაე მუდამ ასე იყოს) მე პირადად დიდი სიამოვნებით ვურჩევდი ჩემს და უფრო პატარა ასაკის თაობის მკითხველთ გაეცნონ დათო ტურაშვილის შემოქმედებას ("ჯინსების თაობა", "იყო და არა იყო რა", "აჩიბაბა და ორმოცი ყაჩაღი"), იგივე აკა მორჩილაძე - "ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები", "აგვისტოს პასიანსი", "სხვა", "ქალაქი,სიკვდილი" ),მათთვის კი ვისაც თბილისური სლენგით აღსავსე ფრაზების ორომტრიალი ხიბლავს,უხვად არის გაჯერებული ასეთი დიალოგებით ლაშა ბუღაძის რომანები(???) "ოქროს ხანა", "ნაფტალინი", "კარიკატურისტი" ,"ბოლო ზარი".პირადად ჩემი სიმპატიები კი ნიკო გომელაურისკენაა მიმართული და ბოლოს ... "იბერია გარწყინდება" !

2010-03-13T22:47:00.001-08:00

"Whisky-Whiskey-ვისკი"

2010-03-12T23:11:00.000-08:00

"ვისკი თხევადი მზეა" (ბერნარდ შოუ)

ამ ბოლო დროს (და აქამდეც...) საქართველოში ძალიან პოპულარული გახდა "ვისკი" და შესაბამისად მასზე მოთხოვნაც გაიზარდა,როგორც ლეგალურ ისე არალეგალურ ბაზარზე (ანუ ფაქტია,რომ საქართველოში უხვად შემოედინება ფალსიფიცირებული საქონელი ძირითადად რუმინეთიდან და ბულგარეთიდან).ქართველთა უმეტესობა (მაინც !!!) ერთგვარი მოდური ტენდენციის გამო სვამს "ვისკს" :-D (და არა ვისკი-ს) და უმრავლესობა საერთოდ გარტყმაში არაა თუ რა არის ან რისგან მზადდება ვისკი (გარდა იმისა,რომ სპირტიანი სასმელია).თუმცა საბედნიეროდ არიან ისეთებიც,რომლებიც ჯეროვნად აფასებენ ამ სასმელს,იციან მისი ფასი და ჭეშმარიტი ვისკის მოყვარულნი არიან.საიდან იღებს სათავეს ვისკი და "ვისკომანია" (არამარტო საქართველოში,არამედ ზოგადად) ?
ვისკის სამშობლოს სტატუსის მოსაპოვებლად "აირიშები" (ირლანდიელები) და "სქოთები" (შოტლანდიელები) იბრძვიან(თუმცა ისტორიულად სჩანს ვისკის ჩამოსხმის კულტურა შოტლანდიაში ქრისტიანმა ბერებმა შეიტანეს).ვისკის დაყენების მასალად ქერს და ჭვავს იყენებენ,თუმცა კი ევოლუციის შესაბამისად ირღვეოდა ვისკის დამზადების პრინციპი (მაგალითად ქერი და ჭვავი შეცვალა სიმინდმა და დაკარგა კიდეც ის პეწი და ხარისხი რაც მანამდე გააჩნდა).
"სკოჩს" ამზადებენ ქერისგან და არსებობს მისი სამი ძირითადი სახეობა: Single malt,Pure malt and Blend. "სქოთებს" ვისკის დაგემოვნების 5 წესი აქვთ:Sight(გახედვა),Smell(სურნელის შეგრძნება),Swish(დაგემოვნება),Swallow(დალევა),Splash(წყლის დასხმა,ერთი წვეთის).
ნამდვილი ირლანდიური ვისკის ორი ყველაზე ცნობილი სახელწოდებაა:Bushmils(ბაშმილსი) და Jameson(ჯეიმისონი).სხვათაშორის ირლანდიელები,ამერიკელთა მსგავსად Whiskey-ს აწერენ.
ამერიკული ვისკის ძირითადი სახეობაა "ბურბონი" (ანუ ძირითადად სიმინდის სპირტზეა დაყენებული).ყველაზე ცნობილი და ფართოდ გავრცელებულია ამერიკულ ვისკებში: Jim Bim and Jack Daniels.მათ ვინც ახლა იწყებს ვისკის ტრფიალში შესვლას ;) ვურჩევ ვისკი დააგემოვნონ სქელძირიანი ჭიქებით და არავითარი ყინული არ გაურიონ სასმელში ;)

(თანა)მედროვე ცხოვრება და ... ჩვენ

2010-03-08T01:09:00.000-08:00

არც კი ვიცი საიდან დავიწყო ... ახლა რაც თავში მომდის,ესაა ენტონი ბერჯესის უკვდავი რომანიდან - "მექანიკური ფორთოხალი" ფრაზა(ები).სადაც ახალგაზრდა,ირონიულ,ცინიკოს და აღვირახსნილ ალექს დელარჯს მოხუცი მათხოვარი ეუბნება: "ეს ცხოვრება იმიტომ არის საშინელი და გაუტანელი,რომ ახალგაზრდებს მოხუცების პატივისცემა აღარ აქვთო " .... თუმცა მე არც ალექსი ვარ და ასე თუ ისე მოხუცთა პატივისცემაც,გამაჩნია.უბრალოდ დღეისთვის აქტუალურია,ერთგვარი ტენდენცია წამოვიდა მოსახლეობის დაყოფა სხვადასხვა კატეგორიებად (ძირითადად ახალგაზრდობა ყოფს ახალგაზრდებს): ე.წ "გოიმებად" და ე.წ "ელიტად" ... თავისთავად დაგებადებათ კითხვა რა კრიტერიუმების მიხედვით ხდება ასე დაყოფა და "ვინ" რომელ კატეგორიას მიეკუთვნება ? გამოკითხულთა 70-75 პროცენტი "გოიმად" მიიჩნევს მათ ვინც არ იყენებს თბილისურ სლენგს (და უხვად ჟარგონს), არ გამოურევს საუბრის პროცესში რამდენიმე ინგლისურ სიტყვას,არ იმოსება მოდურად (???),არ ყავს "რკინის რაში" ან არ ცხოვრობს დიდი ხუთეულის წარმომადგენელ არცერთ უბანში (ვერა,ვაკე,საბურთალო,მთაწმინდა,სოლოლაკი),არ ყავს მამა ან "გაჩითული ახალი ქართველი" ან პოლიტიკოსი... და რჩება მეორე კატეგორია ანუ მასა,რომელსაც "ისინი" ვერ აღიქვამენ.არ მინდა ძალიან პესიმისტური მონოლოგი გამომივიდეს,ამიტომ შეძლებისდაგვარად კარგ,მხიარულ ნოტაზე დავამთავრებ.ჩვენ "გოიმებიც" და "ელიტაც" ერთად ვქმნით იმ ყოველივეს რასაც საქართველო და ქართველობა ჰქვია(ძალიან ხმამაღალი ნათქვამი არ გამომივიდეს ???) და ერთ საქმეს ვემსახურებით ყველანი.ამიტომ მაინც გადავრჩებით ... იმედია

ნიკო გომელაური

2010-03-07T01:32:00.000-08:00

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენ, რა იპოვნე ჩემში ?!
შენ - წმინდა სანთლის ღვენთი.
მე - გაფანტული ხრეში.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენში ის თავს გრძნობს კარგად.
ჩემში კი სველი დენთი
- აღარ ღირს დროის კარგვად.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
ტერფებთან გინთებ სანთლებს . . .
და თუ ასეა - წვეთი,
ნამუსი მაინც მმართებს . .

ქართული ლიტერატურის ისტორია

2010-03-03T08:26:00.001-08:00

ქართული ლიტერატურის დასაბამს შორეულ წარსულში მივყავართ. ქრისტეშობამდე ქართული წერილობითი მტკიცებულებების არარსებობის გამო, რთულია ამ ეპოქის ქართული წიგნის კულტურის შესახებ მსჯელობა, თუმცა არქეოლოგიური გათხრების შედეგად მოპოვებული უაღრესად დიდი მასალა და უცხოური ნარკვევები (ძირითადათ საბერძნეთის) ავლენს საქართველოს, როგორც დიდი კულტურის და მოწინავე ცივილიზაციის მქონე ორგანიზებულ ქვეყანად. IV საუკუნეში ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადება მჭიდროდ უკავშირდება ქართული ლიტერატურის განვითარებას. ჩვენამდე მოღწეული შუასაუკუნეების ლიტერატურული ძეგლების უმრავლესობა საეკლესიო ხასიათის მატარებელია. ყველაზე ადრინდელ ლიტერატურულ ძეგლად, დათარიღებული 493წ., ითვლება წარწერა ბოლნისის ტაძარზე. თითქმის XI საუკუნემდე ლიტერატურული ნიმუშები დაწერილია მთლიანად ხუცური დამწერლობით და მხოლოდ ამ პერიოდიდან თანდათანობით ფეხს იკიდებს მხედრული დამწერლობა. ქართული ეკლესია, რომლის ისტორიაც ითვლის 1500 წელზე მეტს, აქტიურ ლიტერატურულ მოღვაწეობას ეწეოდა როგორც საქართველოში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ არსებულ სამონასტრო ცენტრებში. (ათენის და სინას მთებში, ასევე ძველ ბულგარეთში). ქართულ ენაზე იქნა თარგმნილი თითქმის ყველა თვალსაჩინო საეკლესიო ნამუშევარი, რომელთაგანაც ზოგიერთი დღეს მხოლოდ ჩვენს ენაზეა შემორჩენილი. ბევრ მათგანს თან ერთვის მთაგმნელთა (ეფრემ მცირე, არსენ იყალთოელი, იოანე პეტრიწი) კომენტარებიც. საეკლესიო ლიტერატურაში განსაკუთრებულს ინტერესს იწვევს ჰაგიოგრაფია, წარმოდგენილი როგორც “ცხოვრება” ან “წამება” წმინდანებისა. უძველეს ლიტერატურულ ნაწარმოებად მიჩნეულია იაკობ ხუცესის “წამებაი წმინდისა შუშანიკისი დედოფლისაი” V საუკუნე. “მარტვლობაი და მოთმინებაი წმინდისა ევსტათი მცხეთელისაი” V საუკუნე. იოვანე საბანისძის “სამებაი წმინდისა და ნეტარისა მოწამისა ქრისტესისა ჰაბოისა” 786-790 წლები.
IX-X საუკუნეებში თავს იჩენს ლიტერატურილი ჟანრები “ცხოვრება” და “მოღვაწეობა”. მათი თვალსაჩინო მაგალითებია “ცხოვრება განმანათლებლისა ქართლისა წმინდისა ნინოსი”; გიორგი მერჩულის “შრომაი და მოღუაწებაი ღირსად – ცხოვრებისაი წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა გრიგოლისი” (გრიგოლ ხანცთელის ცხოვრება 951წ.) და სხვები.

ნიკო გომელაური "დედას"

2010-03-03T08:22:00.000-08:00

ვინ დამბადა ასე ფლიდი,
ასე წყნარი, ასე დიდი
ასე ცუდი, ასე კარგი
ვინ მასწავლა ასი დარგი
ვინ აბრალებს ძუძუს წყევლას
და მიწუნებს ცოლად ყველას
ვინ ჩამარტყამს თავში უროს
ასე ჩემთან სხვა ვინ ხუმრობს
ან იმ ღამეს ვინ გამათბობს
მე ჭაღარა რომ დამათოვს
ვის დავუთმობ ზედმეტ სიტყვას
ვერც ავუხსნი როგორ მიყვარს
ვინ იქნება მუდამ ახლოს
მაშინაც კი შორს თუ სახლობს
ვინ იქნება, ვინ და დედა
5 თებერვალს დამებედა.

Le week-end a la campagne - შაბათ - კვირა სოფელში

2009-04-11T00:41:00.000-07:00

კარგია სოფელი.იგი საოცრად თბილი,კეთილი და ხელგაშლილია სტუმრის მიმართ.სითბოს, სიყვარულს მონატრებული სწრაფად აინაზღაურებ ამ დანაკლისს სოფელში ცოტა ხნით ჩასულიც კი.ბედნიერია იგი ვისაც აქვს სოფელი და ორმაგად ბედნიერია იგი ვინც ამ ყოველივეს აცნობიერებს(ილია ჭავჭავაძე).სოფელი პირველ რიგში ჩემთვის ბებია-ბაბუის ასოციაციას იწვევს. შემდეგ პატარა იმერული ოდების, სოფლის შარაგზიდან რომ მოჩანს ამ ოდების საკვამურიდან ამომავალი კვამლის და სულ ბოლოს გვიანი შემოდგომის ან ზამთრის(რადგანაც სწორედ ამ პერიოდში თუ ვახერხებ ხოლმე სოფელში ჩასვლას).
ბუნებაც ამ დროს პირქუში და ცივია, მაგრამ შენს კარ-მიდამოს მონატრებული ყველაფერი თბილი და მიმზიდველი გეჩვენება. ასე იყო ახლაც... დილიდან მოღრუბლული ამინდი იყო, დღის განმავლობაში რამდენჯერმე იწვიმა და გამოიდარა,აი ღამით კი ისეთი თქეში იყო რომ...გარეთ გახედვა შეგზიზღდებოდა.
გვიანი შემოდგომის სურნელი ტრიალებდა,ხეები ფოთლებისგან დაცარიელებულიყო და ისეთი შეგრძნება გეუფლებოდა თითქოს,სიცივსგან კანკალებენო. იმერლებს კახელებისგან განსხვავებით დიდი რაოდენობით ყურძენი(ვაზი)არ გვაქვს, მაგრამ აქა-იქ ცოტაოდენი ადესის ან ალადასტურის ჯიშის ყურძენი არის.მეც მონატრებული ბებიების გარდა სწორედ ალადასტურის დასაკრეფად ჩამოვედი.სოფელი საქმიანი ფუსფუსით შემეგება. საქმე ძალიან ბევრი გვქონდა დრო კი სამწუხაროდ ძალიან ცოტა.ჩვენც ყველაფერს ნელ-ნელა შევუდექით და შუადღისთვის უკვე ყურძენი დაკრეფილი გვქონდა. როგორც წესი ალადასტურის ჯიშის ყურძენი ძალიან პრეტენზიულია და ძირითადად მთაგორიანი ნიადაგი სჭირდება და ხშირად საჭიროებს შეწამლვა-გაკვირტვას.დაკრეფილი ყურძენი საწნახელში მოვათავსეთ და ...
ცოტა ხანში შეშის მოჭრა დავიწყეთ.ღვთის წყალობიო ეზოში (ეზო პირობითად თორემ 2 ჰექტარს აღწევს ფართობი) ხეთა სიმცირეს არ ვუჩივით და მოსაჭრელი ხეც იოლად შევიგულეთ. ჭარმაგ,მაგრამ მაინც უკვდავ მუხას ხმელი ტოტები დავაჭერით,(გულში რაღაც ჩამწყდა, ბავშვობის დროს სკოლაში ნასწავლი რ. ინანიშვილის "მუხა" გამახსენდა) შემდეგ ისეთი ზომა მივეცით დაჭრილ ტოტებს ბუხარში, რომ ადვილად მოთავსებულიყო.ამ საქმესაც ადვილად გავართვით თავი და ვახშმობის დროც მოვიდა.
უგემრიელესია ბებიის მიერ კეცზე გამომცხვარი ხაჭაპური, ნეშოს ფოთლების არომატში გამომცხვარი მჭადი, წითელი ლობიო, სოკო და შავი ღვინო(იმერული), ალადასტური.მთელი დღის განმავლობაში ნამუშავარ და მოშიებულებს გვეამა ბუხრის ახლოს გაწყობილ პატარა ტაბლაზე გაწყობილი სუფრა.დრო ძალიან სწრაფად გავიდა ("დრო სუნთქვასავით გარდასული" ან ფილიპი) და იძულებულნი ვიყავით მალევე გამოვბრუნებულიყავით უკან.
კარგი საქმე გავაკეთეთ,მართლაც კარგი...ბებია გავახარეთ, ეზოსაც მივხედეთ, ყურძენი დავკრიფეთ ... და შეგვიძლია მშვიდად ვიყოთ.
ვბრუნდებოდი უკან თბილისში და რაღაცნაირად გული დარჩენას მთხოვდა, დარჩენას იქ - სადაც არც ტელეფონია,არც ცხელი წყალი, რომ არაფერი ვთქვათ ცივილიზაციის ისეთ მიღწევაზე, როგორიც ინტერნეტია(მართალია "ტელეკომის" მაგრამ, მაინც :D:D:D) და მივხვდი რაც იყო ის რაღაც, რაც დარჩენას მავალდებულებდა...ეს იყო მეოცე საუკუნის ქართული(და არამარტო...) პოეზიის უგვირგვინო მეფის გალაკტიონის(მეც იმავე რაიონიდან გახლავართ საიდანაც გალაკტიონი(ვანის რაიონი) )
ცვრიან ბალახზე თუ ფეხშიშველა არ გავიარე, რაა მამული ?!
წინაპართაგან წავიდა ყველა...სხვა ხალხის ისმის აქ ჟრიამული...

(იმედია მალე მოვეგებიოთ გონს და გავაანალიზებთ იმ საუნჯეს რასაც "ჩვენი სოფელი" ქვია...(წუთისოფელია და არა წუთიქალაქი....რაც არ უნდა იყოს )

ზ ღ ვ ა

2009-03-06T14:30:00.000-08:00

შენ ქარიშხალი გინახავს ზღვაზე ? მოგისმენია გრიალი ზღვისა ?
იგი ბრაზდება საკუთარ თავზე, როცა სიყვარულს უცქერის სხვისას
იცი რად არის გაბრაზებული ? რად ახლის ნაპირს ტალღებს ქაფიანს ?
ზღვასაც ყოლია შეყვარებული, და მერე რწმენა დაუკარგია...
საკუთარ ტალღით მოუკლავს თურმე,საკუთარ გულში დაუმარხია
და ახლა როცა ბნელდება ზღვაზე,როცა სიყვარულს უცქერის სხვისას,
საკუთარ სატრფოს იგონებს დარდით, და ეს გრიალი დარდია ზღვისა.

ს ა მ ნ ი

2008-12-17T05:54:00.000-08:00

ბენზინის სუნი, დისკები,ჟურნალ-გაზეთები და სხვა ქაღალდები უწესრიგოდ იყო მიმოფანტული მანაქანის სალონში.იგრძნობოდა რომ მანქანის პატრონი ახალგაზრდა, ოდნავ თავქარიანი და მოუწესრიგებელი ადამიანი იყო.

- ნელა იარე რა კაცურად. სიცოცხლე არ მომბეზრებია ჯერ.ირონიულად "დაგესლა" კახამ ბავშვობის მეგობარი.

- კაი რა ბიჭო, რას მეუბნები ტო ?! მეტი რაღა ნელა ?! არ ჩამორჩა გიორგიც და თან მაგნიტოფონი ჩართო... წყანარი, ოდნავ დეპრესიული სიმღერის ჰანგებით აივსო ავტომობილის სალონი. Сoldplay მღეროდა....მთელი სერიოზულობით გვიხსნიდა კრის მარტინი თუ რაოდენ სერიზული წინსვლა განიცადა მეცნიერებამ...გარეთ წვიმდა....რაც პეიზაჟს კიდევ უფრო პირქუშს ხდიდა და მანქანაში მყოფთ კი ძილის სურვილს აღუძრავდა.აკი,მესამე მეგობარს ჩასძინებოდა კიდეც.უდარდელად ეძინა ლევანს."კომფორტულად" ეძინა უკანა სავარძელზე და ნებიერად ფშვინავდა.

- აუუუ, ლევანა რა კაცია ნახე !!! რა "სპაკოინად" ძინავს ნახე ! არ ცხრებოდა კახა და საუბარში გიორგის აყოლიებასაც ცდილობდა.

- შეეშვი ერთი იძინოს...გუსინ ბიბლიოთეკაში გაათენა და... ახლა ხომ უნდა აინაზგჰაუროს დაკარგული ძილი !!! გიორგისაც ჩაეცინა,მესამედან მეოთხე სიჩქარეში გადართო და მაგნიტოფონს ოდნავ ჩაუწია.

- ისე კახა მაგარი კაცი ხარ რა ! რამ დაგარტყა ტო ასე უცბად ??? რა ყაზბეგი მოინდომე ამ წვიმაში ? მომზადებულები მაინც წავსულიყავით...

- ეეე,გიო....გიო გისმენ და ვრწმუნდები კიდევ ერთხელ რომ გრამი რომანტიკა არ დარჩა შენში.მაგას აქვს ბიჭო მუღამი როდესაც სპონტანურად გადაწყვეტ რამეს და მერე ეგრევე "მამენტალნა" შეასრულებ რა ! თანაც ხომ გახსოვს ადრე რომ ვილაპარაკეთ ყაზბეგში წასვლაზე ?! მთელი ცხოვრება მეცინებოდა ისეთ ხალხზე რომლებსაც ყველაფერი დაგეგმნილი აქვთ და მაღაზიაშიც კი განრიგის მიხედვით ჩადიან.

- ხოოო...ეგ მაგარი თქვი ძალიან. მაგრამ საჭმელი მაინც მოგვემარაგებინა...მარტო ხაჭაპური,კარტი,გიტარა,და არაყი გვეყოფა ტო ?????

- მაგ ყველაფერს ძეხვი,ყველი და შავი პურიც დავუმატოთ და ისეთი სუფრა გვექნება ძმა, რომ ბენდუქიძეს შეშურდება ! ისე მეტი რაღა გინდა კარავი, დანა, გიტარა გვაქვს და "სამნი" ვართ თუ ჩვენს რკინის მეგობარს არ ჩავთვლით (ავტომობილი იგულისხმა კახამ...)

- ხოო, ბაზარი არაა. ლევანმა გაიღვიძა ? გახედე ერთი..

- არა ბიჭო მაგან ეტყობა გუშინ მართლა დოსტოევსკი წაიკითხა, თუ არა და "კაკ მინიმუმ" გოეთეს "ფაუსტი" დაიწყო და გაიჭედა კიდევაც ...ორივე მეგობარს სიცილი აუვარდათ, გულიანად იხარხარეს ერთი ხანი.

,,,,,,,,,,,

სამივენი ბავSვობის მეგობრები იყვნენ, უბნელები...მაგრამ ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდებოდნენ. კახა ერთი წლით იყო უფროსი ლევანზე და ორით გიოზე. საშუალო სიმაღლის, ჩაფსკვნილი ბიჭი იყო. უბოროტო ხასიათის გამო ყველას უყვარდა და პატივს სცემდნენ.ზომიერად კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ყველასთან

უმაღლესი განათლებაც აქვს მიღებული.ყველა სფეროში ერკვეოდა.კინო,მუსიკა,ლიტერატურა ...(ქალები :D:D:D) თეატრალური ინსტიტუტი დაამთავრა და მუშაობს კიდეც თავის პროფესიით.შეზღუდული თავისუფალი დროის გამო ,მეგობრები ხშირად ვეღარ იკრიბებიან ერთად, თუმცაახლა გიორგის ინიციატივით იმდენი მაინც მოახერხეს რომ შაბათ-კვირას მაინც გაატარებენ ერთად.
ლევანმაც გასულ წელს დაამთავრა პოლიტექნიკური ინსტიტუტის იურიდიული ფაკულტეტი და მამამისის კერძო კომპანიაში მუშაობს,მაგრამ ზუსტად რა თანამდებობაზე თავადაც არ იცის.მის მრავალმხრივ გატაცებას მოიცავდა:სპორტი,მუსიკა და რაღა თქმა უნდა კლუბური ცხოვრება.მისი ნახვა ყოველთვის შეიძლებოდა ღამის კლუბებში.მუდმივად გამოუძინებელი და დაღლილი ადამიანის იერი ჰქონდა, თუმცა კი შინაგანად ყოველთვის გააჩნდა დამატებითი ენერგიის რესურსი...
მანქანა ნელ-ნელა უახლოვდებოდა დანიშნულების ადგილს.ჯაბა კვლავაც ენერგიულად ატრიალებდა საჭეს,მაგნიტოფონში კი ამჯერად NIRVANA მღეროდა.გულისგამაწყალებლად ეკითხებოდა კობეინი მის "სატრფოს", თუ სად გაატარა ამ უკანასკნელმა გასული ღამე...ლევანს კვლავ ეძინა,გიორგი კი...გიო ფიქრებს წაეღო, სადღაც შორს,ცაშ ი ყურებოდა...
- მოვედით ბიჭო როგორც იქნა...ჯაბამ მანქანა გააჩერა და ძრავი გამორთო.
- ბიჭო "ამას" კიდევ სძინავს ტო...ღიმილით ჩაილაპარაკა გიორგიმ და ჯაბას თვალი ჩაუკრა. - მოდი ლევანი გავაღვიძოთ ჯაბა, ოღონდ ჩვენებურად.
- კაი OK,მაგრამ გული არ გავუხეთქოთ ბიჭო.
- ლევაააააააააააააააააააააააან, ადექი ბიჭო ჩქარა...ძაღლები არიან ეეეეეეეეეეეეე !!!
ლევანი შეშინებული წამოხტა, აქეთ-იქეთ გაიხედა თითქოს ვიღცას ეძებსო, მერე მეგობრებს მიაშტერდა,თავი გვერდზე გადააქნია და სიცილი აუვარდა.
***
მეგობრებმა კარავი დადგეს.სუფრა გაშალეს,ხაჭაპური,ძეხვი,ყველი,პური დაჭრეს.ერთჯერადი ჭიქები არყით შეავსეს და მათი მთავარი იარაღი - გიტარა გვერდით "მოისვეს".
ყველაფერი საოცრად გემრიელი ეჩვენებოდათ მეგობრებს(ერთმანეთს სიტყვით ეფერებოდნენ,ეალერსებოდნენ...თითქოს ბავშვობას იხსენებდნენ, იმ უდარდელ დროს, რომელმაც თვალსა და ხელს შორის გაირბინა და უკვე და ვაჟკაცებულები შეატოვა ერთმანეთს) . ყაზბეგის სუფთა ჰაერი ეამათ.უკიდეგანო მთები,მიუდმივი ბურუსითა და ნისლით დაფარული ყაზბეგის სილუეტი კიდევ უფრო მომხიბლავს ხდიდა ამ ყოველივეს.
გვიანობამდე იქეიფეს, გულით გაიხარეს, ბავშვებივით ეფერებოდნონ და ეთამაშებოდნენ ერთმანეთს, უამრავ ისტორიას იხსენებდნენ მათი წარსულიდან...დაიღალნენ,მოიქანცნენ ალკოჰოლმაც თავისი გაიტანა და მთელი დღის ნამგზავრთ ტკბილად ჩაეძინათ.
***
სადღაც შორიდან ძაღლის ყეფა მოისმოდა,ციოდა,ქარი ქროდა...საოცრად ლამაზი და იდუმალი იყო არე-მარე...იქ მთაში.მეგობრებს კი ეძინათ, ეძინათ ტკბილად.არ ეძინათ მხოლოდ მთებს,რომელნიც თითქოს გუშაგებივით იცავდნენ სოფელს.შეუცნობელია მთის სული და იდუმალება, დაუვიწყარია მთის ბუნება...
ბუნება მბრძანებელია,
იგივ მონაა თავისა,
ზოგჯერ სიკეთეს იხვეჭავს,
ზოგჯერ მქნელია ავისა,
ერთფერად მტვირთველი არის
საქმის თეთრის და შავისა;
საცა პირიმზეს ახარებს,
იქვე მთხრელია ზვავისა...
მაინც-კი ლამაზი არის,
მაინც სიტურფით ჰყვავისა !..
(ვაჟა-ფშაველა "ღამე მთაში" )

ყ ვ ა ვ ი ლ ე ბ ი

2008-11-10T23:53:00.000-08:00

სანდროს მშვენიერ ხასიათზე გაეღვიძა. ერთხანს ლოგინში იწრიალა,ჭერს უყურებდა და...ფიქრობდა,თან ეღიმებოდა. რაღაც საამურ გრძნობას შეეპყრო და მთლიანად მოეცვა იგი. ახალგაზრდა ადამიანის გულს სიყვარული სწვეოდა(რა პათეტიურად ჟღერს,რომელიღაც მოსაწყენი ნაწარმოებიდან ამოჭრილ ფრაზას წააგავს,მაგრამ...). სურდა საყვარელი ადამიანისთვის ყოველი დღე გაელამაზებინა,რაიმე ახალი,საინტერესო ჩაედინა მისი გულის მოსაგებად...ყურადღების მისაქცევად. გეგმები და სურვილი გრანდიოზული გააჩნდა, სახსრები - მოკრძალებული.
სწრაფად წამოხტა ფეხზედ, სპორტულად (ბიჭო,ბიჭო რა სიტყვებია...) გაიზმორა და სააბაზანოსკენ გაემართა,მაგრამ გზად თავისი უსაყვარლესი ჯგუფის, Pink Floyd-ის ცნობილი ჰიტი "Hey you" ჩართო. ხელ-პირი დაიბანა, კბილები გამოიხეხა....შემდეგ კი კარადას მიადგა და ტანსაცმელი ჩაიცვა. თავში უამრავი აზრი მოსდიოდა...რა ვუყიდო ? რა მოეწონება ? ტკბილეული,ფუმფულა სათამაშო,სუნამო თუ ყვავილები ? ბოლოს არჩვანი ამ უკანასკნელზე შეაჩერა და რაღაც სითბო იგრძნო,ერთიანად დაუარა მთელს სხეულში.თავისთვის გაიფიქრა,რა მნიშვნელობა აქვს საჩუქარი ძვირფასი იქნება თუ შედარებით მოკრძალებულიო....მთავარი ხომ საყვარელი ადამიანისადმი ყურადღების გამოჩენააო და სახლიდან გავიდა.
ყაზბეგის ქუჩიდან პეკინამდე სამარშრუტო ტაქსს გასასვლელად ათი წუთი დასჭირდა...ყვავილების მაღაზიაში, მხოლოდ გამყიდველი იყო. რომელი ყვავილები მივართვა ? თავისსავე სულელურ შეკითხვაზე თავადვე გაეღიმა სანდროს....ვარდები,რა თქმა უნდა ვარდები ! მაგრამ რა ფერის ??? წითელი ? - ბანალურია, მუქი წითელი(მეწამული) - არა,რაღაცნაირ ცუდ ასოციაციას იწვევდა მასში ამ ფერის ყვავილი.თეთრი ვარდები იდეალურია.სურნელოვანი,უეკლო თეთრი ვარდები...და რამდენი ცალი ? რამდენი წლისაცაა ! უკარნახა გონების ხმამ...გადათვალა სწრაფად თავისი შესაძლებლობანი...თანხა აკლდებოდა...მაშინ შვიდი ცალი იყოს ... და რატომ შვიდი ? იმიტომ,რომ შვიდი საკრალური რიცხვია და თანაც...საათი იყო შვიდი, დილა გათენდა მშვიდი ! ბუკეტს პატარა ბარათიც დაურთო თან - "მსოფლიოსი ულამაზეს და უსაყვარლეს არსებას..."სანამ საყვარელი ადამიანის სახლს მიადგებოდა,გზად "რაფაელოც" შეიძინა, რომელიც მასში ადრე ირონიულ ღიმილს იწვევდა (უშინაარსო რეკლამის გამო...ქოქოსის მსუბუქ ფანტელებში გახვეული ნუშის მთლიანი გული...)...
სახლს რომ მიადგა...კარზე დაკაკუნება ვერ გაბედა,რაღაც უხერხულობის გრძნობამ შეიპყრო.იქვე პატარა ბიჭი დაინახა და მას თხოვა დახმარება,მას გაატანა ყვავილები და "ის",რასაც იმედი,გრძნობა და კიდევ ათასი რამ ქვია.
...
ენით აუღწერელ სიმსუბუქეს და კმაყოფილებას გრძნობდა გრძნობდა სანდრო...მიხვდება ? ალბათ კი...თუ არა და რა მნიშვნელობა აქვს ?! მე ხომ ეს გულით ჩავიდინე და დასაძრახს,დასაცინს ვერაფერს ვხედავ...
"ერთი დღის სიცოცხლის მქონე ყვავილში უფრო მეტად შეიგრძნობა სიცოცხლე(სიცოცხლით ტკბობა), ვიდრე ათასწლოვან ქვის ლოდში"...

კ ო მ ე დ ი ა ნ ტ ი

2008-11-10T16:56:00.000-08:00

ვინ დაუჯერებს კომედიანტს ? ...ვინ ამოიკითხავს მის გულის ნადებს და ვინ შეიცნობს მის შინაგან სამყაროს, იმ სამყაროს, რომელიც მისი ნიღბის უკან იმალება ... ?
ბრძენკაცს უთქვამს : კომიკოსები(კომედიანტები) რეალურ ცხოვრებაში საკმაოდ ნაღვლიანი ბუნების ადამიანები არიან,მარტოსულნი და თავის თავში ჩაკეტილი ხალხიო... დავუჯეროთ ?
...
ჰენრი ჯეკმანი ახალ ნომერს დგამდა,ასე ვთქვათ ნომრის პრემიერა იყო.მან რაღაც განსხვავებული შექმნა,სხვა...ტიპიური კლოუნის ნომრებისგან განსხვავებული(ანუ მისი წარმოსახვა გასცდა კეგლებისა და ბურთების ტრიალს,რითაც კლოუნთა უმრავლესობა ართობს შეკრებილ პუბლიკას...).
..შეხედეთ როგორი ტლანქი და უმწეოა,ყველაფერი უვარდება ხელიდან.....ნომრის ბოლოს აპლოდისმენტებთან ერთად,ათასგვარი დამამცირებელი "ბუკეტით" აჯილდოვებდა საბრალო კლოუნს აჟიტირებული მაყურებელი....რა არ მიფრინავდა ბეჩავი ჰენრის მიმართულებით...ბანანის ქერქი,სიმინდის ბურბუშელები,რამოდენიმე "მადლიანმა" ვაშლიც კი "გაიმეტა" მისთვის. წარმოდგენის ბოლოს ხალხი კმაყოფილი ტოვებდა დარბაზს... ჰენრი კი,ჰენრი...უხმაუროდ შეყუჟულიყო თავის პატარა ოთახ-საგრიმიოროში და...ტიროდა, საოცრად ნაღვლიანად ტიროდა...

წარმოსახვა

2008-11-10T14:21:00.000-08:00

Imagine there is just she ... (in the middle of your heart) and yellow lemon tree !
- ვის ეძებთ აქ ? რა გნებავთ ... ? ეკითხება ახალგაზრდა ქალი უცნობ ბიჭს და თან ოდნავ ეჭვიანი,შეშინებული თვალებით უყურებს.
- იცით...(პაუზა საკმაოდ გაიწელა) აქ, ამ ეზოში დაახლოებით 6-7 წლის წინ ერთი გოგონა ცხოვრობდა,ნინო ერქვა...მგონი (ოდნავ გასაგონად დააყოლა) გვარი აღარ მახსოვს სამწუხაროდ.
- არ ვიცი...ბოდიშით, ვერ დაგეხმარებით.ცივად უპასუხა ახალგაზრდა ქალმა და სახლში შევიდა.
...
თითქოს გაბრუებული იყო კოტე, დაპროგრამირებული დადიოდა.არაფერი არ აინტერესებდა, ყველაფერი მეორეხარსიხოვანი გახდა უცბად მისთვის,მხოლოდ მას დაეძებდა, მაგრამ ვის? თავადაც არ იცოდა.მოსვენება არ ჰქონდა,რაღაც არ აძლევდა მშვიდად ყოფნის საშუალებას...არადა თითქოს ყველაფერი გააჩნდა უზრუნველი ცხოვრებისთვის,როგორც ასეთ დროს ხალხი იტყოდა, ყველაფერი ჰქონდა სრული ბედნიერებისთვის (ან კი რა იციან მათ - ნათესავებმა,ახლობლებმა...თუ რა სჭირდება ახალგაზრდა ადამიანს სრული ბედნიერებისთვის ?).ახლა ჩამოვყვებით,თითებზე დავითვლით რაცაა საჭირო "ბედნიერი ცხოვრებისთვის".სახლი,მანქანა,ფული,ჯანმრთელობა...(დიახ, სწორედ მასეთი თანმიმდევრობით ველოდებოდი "საჭირო საგნების" ჩამოთვლას...). თქვენი ფრთებშეკვეცილი ფანტაზია ბანალურ საგნებს(ნივთებს) ვერ სცდება ! მაგ ლოგიკით თუ ვიმსჯელებთ...კოტე ერთ-ერთი უბედნიერესი ადამიანო ყოფილა დედამიწაზე.
რა არის ის რაღაც, რაღაც ერთი...რაც ადამიანთა უმრავლესობას აკლია "სრული,აბსოლიტური ბედნიერებისთვის" ? (იმედია, ყველას თავისი შეხედულება აქვს )
...
- იცით, აქ ერთი გოგონა ცხოვრობდა 7 წლის წინ...ნინო ერქვა...
- არა, ალბათ გეშლებათ...აქ არავითარ ნინოს არ უცხოვრია.
...დუმილი...
ნინი,ნინო,ნინა...არ ეძინებოდა ღამით კოტეს.დილით ყოველთვის დაღლილ-დაქანცულს ეღვიძებოდა.მოდი გიოს დავურეკავ და ვეტყვი რაც მჭირს...გამიგებს.თვითონვე ანუგეშა თავის თავი კოტემ და მობილურს გადასწვდა.
...
- გიო, ვინმე ნინი ან ნინო თუ გვყავდა ჩვენ კლასელი ან ჯგუფელი ? შეეკითხა ბავშვობის მეგობარს და თან სახე აარიდა.
- კიი, ტო კლასელი გვყავდა ერთი ნინო, მაიცა რა გვარი იყო...? აუუუ, როგორ დამავიწყდა ტოო, გამხდარი,მაღალი,წაბლისფერი თმით. გვარი აღარ მახსოვს კოტე ....
- გიო, გიო იქნებ გამიგო რამენაირად,დამიზუსტო რა.....შეძლებ ? ძალიან მნიშვნელოვანია ეგ ჩემთვის.....მუდარანარევი ხმით სთხოვა დახმარება მეგობარს.
- კოტე ნათიას გავუვლი დღესვე და დაგირეკავ ეგრევე , მაგას ეცოდინება უეჭველი.და მოხდა რამე ? რაიმე შეგემთხვა ?
- არა....ისე უბრალოდ გამახსენდა და ....აღარ დაამთავრა კოტემ სათქმელი.
...
- ალო...ხო გიო გისმენ. რაო ? რა გვარი იყოო....კიდევ გამიომეორე,რაღაც არ ისმის კარგად ..და სად ცხოვრობდაო ? ისანი-სამგორის რაიონშიო არა ?! და ქუჩა ? გიო ჯიგარი ხარ, მადლობ კიდევ ერთხელ...
კოტე უკვე ქუჩაში იყო,ტაქსი გააჩერა...ისანში გამიყვანე რა ერთი...ქუჩაც უთხრა მძღოლს და მანქანის კარები მიიხურა.
ნახავს ნეტავ....? მიაგნებს კი ? ალბათ...ალბათ.
Ou est elle ? ...Est qu'elle existe encore...nous esperons que oui, et l'amour retrouvera son chemin...

La neige (თოვლი)

2008-11-10T14:18:00.000-08:00

შენ თოვლზე თეთრი გამოჩნდი გზაზე,
ვარსკვლავს გიწყვეტდი მაშინ მე ცაზე.
შენ მოდიოდი უხმოდ, ეულად ...
და თან აფრქვევდი სურნელს ჩვეულად.

გული გიცქერდა ერთხანს მდუმარედ,
ფიფქი ცვიოდა ირგვლივ მთრთოლვარედ...
შენ კი ამაყად გათელე თოვლი
და თოვლთან ერთად ეს ჩემი გულიც.

Life is ... life ?

2008-11-10T13:50:00.000-08:00

რა არის სიცოცხლე ? არასოდეს არ დაფიქრებულხართ ამაზე ? იქნებ ეს ჰაერია,წყალია,მიწაა,გრძნობაა...ცალ-ცალკე ან იქნებ მათი ერთობლიობა ქმნის იმ ყოველივეს, რასაც სიცოცხლე ჰქვია ?
...სიცოცხლე, ეს არის წამი, უკვდავი წამი, რომელიც არის ყველგან და ყოველთვის.იგი არ ჭკნება, არც კვდება... ? მაშ ჩვენ...ჩვენ უკვდავნი ვართ ? (დუმილი...)...ვიყავით ოდესღაც.
...იქნებ სიცოცხლე ეს არის, როდესაც გიყვარს, უყვარხარ, გშია ან გწყურია და მიუხედავად ამისა, მაინც ბედნიერი ხარ, მაინც გიხარია,რომ ცოცხალი ხარ... რომ არსებობ.
თუ არ გყვარებია ვინმე(ან პირიქით...) - " არ გიცხოვრია შენ ქვეყანაზე, შენ გაიარე სიცოცხლის ახლო ..."
La vie sans amour...C'est le chatiment !
Aimer quelqu'un ca vaut dire ... etre gentil !
V.Hugo
...და მაინც რა არის სიცოცხლე ?

Le vent

2008-11-10T02:52:00.000-08:00

შორს სადღაც ცაზე დაეშვა ნისლი,.
გადაეფინა ქვეყანას მწუხრი,
ააშრიალა განგებამ ქნარი
და აწრიალდა წყეულად ქარი.

გულს მიკლავს მისი გოდება ავი,
შენზედ ოცნებას მე მართმევს ქარი...
და შევიშალო ჭკუიდან ლამის...
თუ, თქმა მომიწევს შენზედ მე უარის.

ს ა ნ თ ე ლ ი

2008-11-10T02:48:00.000-08:00

ღამით ვებრძვი სიმარტოვეს,
შენი სახლის სიახლოვეს...
ვეტრფი წყაროს უკვდავების -
შენი სუნთქვის ნეტარების

გულში მაქვს სევდა დანთილი ვნების,
უშენოდ სული თითქოსდა... კვნესის.
იწვის და დნება სწრაფად სანთელი...
კვლავაც ვერ გითხარ ჩემი სათქმელი.

ა გ ვ ი ს ტ ო

2008-11-10T02:42:00.000-08:00

აგვისტოს ხვატში მე ვხედავ ცხადში,
როგორ იცვლება ჰაერი ცაში
და როგორ გარბის დღეები წამში...
ვაწყდები მაგ შენს უძირო თვალებს
და ნეტარების... მე ვითვლი წამებს.

მე შენ მოგიწყვეტ იმ "ედელვაისს",
კვლავაც გაჩუქებ ვარდსა და მაისს.
ვერ შევედრები მე შტეფან ცვაიგს,
თუმც ჩემს თავზედაც ვერ ვიტყვი აუგს.
გარდასულ დღეთა ვხატავ პეიზაჟს
და მივუყვები ცისკრის ხეივანს.

Aujourd'hui & Demain

2008-11-06T06:49:00.000-08:00

Chaque jour quand je me leve....je pense a la vie, a l'amour...j'ai des idees fantastiques, mais je suis tres loin pour y realiser ...je repense a elle,les jours que nous avons passe ensemble.....et a la fin je regrette ou non ? C'est ca que je me demande...mais je ne trouve pas les reponses.

Aimer,esperer et attendre...sans penser...nous avons tous des faiblesses,mais on est des etres humains et c'est normal ...

ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი

2008-11-06T02:43:00.000-08:00

გიო სწრაფად ჩარბოდა კიბეებზე. 1,3,5,7...მიიჩქაროდა თამუნას სანახავად.ისეთი გრძნობა ჰქონდა თითქოს საუკუნეა არ ენახა თამუნა. თავს ვერაფერს უხერხებდა,მისი ცხოვრების ყოველი წუთი თამუნაზე ფიქრს მიჰქონდა,ვერაფერს გულს ვეღარ უდებდა...მაგრამ კარგ ხასიათზე იყო,რაღაც ამაღლებული განწყობა ქონდა.სულმოუთქმელად ჩაირბინა დაღმართი და...თამუნას სადარბაზოს მიადგა.რაღაც მღელვარების მსგავსმა გრძნობამ შეიპყრო,დაიბნასავით...ბოლოს ზარი დარეკა.კარი თამუნას დედამ გააღო,ქალბატონმა მანანამ.
- გიო როგორ ხარ ? შემოდი,მოდი...
- როგორ ბრძნდებით მანანა დეიდა ? შეკითხა გიო უფრო ზრდილობის გულისთვის .ყოველთვის გაურბოდა გიო თამუნას დედასთან ლაპარაკს,რაღაცნაირად შებოჭილად გრძნობდა თავს მასთან..
სამზარეულოსკენ წავიდნენ. მამა-შვილი, გოგა და თამუნა სადილობდნენ.გიოც მიიპატიჟეს.
- გიო როგორ ხარ ? რამხელა გაიზარდე...ვერ დაფარა გაკვირვება გოგამ. - მოდი ისადილე ჩვენთან ერთად.
- არა მადლობ გოგა ძია...ახლახანს ვისადილე სახლში და...ურცხვად იცრუა გიომ და მზერა თამუნასკენ გააპარა,თითქოს ემუდარებოდა: გთხოვ გამომიყვანე ამ მდგომარეობიდან და დროზე გავიდეთ აქედანო.თამუნამაც შეისმინა გიოს ვედრება.
- მამა გავალთ ახლა ჩვენ. სალოსთან და ნიკასთან ავალთ,კლასელები იკრიბებიან და ჩვენ გველოდებიან.თამუნაც აყვა გიოს ტყუილში.
- კარგით წადით,მაგრამ არ დაიგვიანოთ ! ხომ იცი ვერ ვიტან გვიან რომ ბრუნდები შინ.
...ერთად ჩადიოდნენ კიბეებზე კლასელები. 3,5,7...10 საფეხურიანი კიბეები ყოფილა,არც დაფიქრებულა ადრე ამაზე,არც დაუთვლია.ამ გრძნობამ უფრო ყურადღებიანი გახადა გიო...თამუნას გადახედა,კლასელი მდუმარედ მოყვებოდა.თამო სად წავიდეთ ? აირჩიე აბა ! კინოში თუ თეატრში ? თუ .... ჩვენს კაფეში დავსხდეთ,რუსთაველზე ? ინიციატივა გიომ აიღო ხელში და თამუნას პასუხს სულგანაბული დაელოდა.
- აუუ, კინოში წავიდეთ მაშინ....რაღაც კარგი ფილმი გადის,რეკლამაში ვნახე გუშინ.
კარგი კინო იყოს...მაშინ დაეთანხმა გიოც.
...ნელა მისეირნობდნენ ახალგაზრდები რუსთაველის პროსპექტზე,ადრიანი შემოდგომა იდგა,თბილოდა,ჰაერში რაღაც სასიამოვნო სუნი ტრიალებდა,შემოდგომის სურნელი...
... - რა კაი ტიპი იყო არა ტონი ?! ეკითხებოდა თამუნა გიოს და თან წინდაწინ აფრთხილებდა რამე ცუდი არ თქვაო... - აააა,ტონი? ხოოო,კი...გიოს ტონი არ აინტერესებდა,არც მისი კაი ტიპობა ანაღვლებდა...მას სხვა საფიქრალი ქონდა...უნდოდა ეთქვა თამუნასთვის თუ როგორ
ძლიერ უყვარდა,მაგრამ რაღაც ძალა აკავებდა,ეშინოდა,ვერ მოეკრიბა ძალ-ღონე და სითამამე გამოსტყდომოდა თავის პირველ სიყვარულს....უცბად გიოს მეექვსე კლასი გაახსენდა,როდესაც პირველად შემოვიდა თამუნა მათ კლასში.გიოს გვერდით ცარიელ სკამზე დაჯდა და ...პირველადაც მას გაეცნო.ძალიან მალე დაახლოვდნენ.თავიდან მეგობრობდნენ,შემდეგ კი გიოს ...შეუყვარდა,იმდენად შეუყვარდა, რომ მის გარეშე თავს ცუდად გრძნობდა,სულ სურდა მის გვერდით ყოფილიყო,მისი სითბო შეეგრძნო,მისი აურა...გაახსენდა ის პერიოდი და გაეღიმა...
- რატომ გეღიმება ? თამუნამ მაშინვე შენიშნა გიოს სახეზე ღიმილი და აინტერესებდა საჩქაროდ სიმართლის გაგება ...
- ისე...არაფერი.ძველი დრო გამახსენდა.აი,ის დრო რა შენ რომ პირველად შმოხვედი ჩვენს კლასში...ძალიან ლამაზი იყავი,საოცრად ლამაზი.
- აუუ,კაი რააა...გაბუსხა ტუჩები თამუნამ და გაეღიმა.
- თამო,ახლა წამო სადმე კაფეში დავსხდეთ რა ...
- თამუნამ მობილურს დახედა საღამოს 9 საათი სრულდებოდა... - უი არა... ვერა უფრო სწორედ. ხომ იცი მამაჩემის ხასიათი არა გიო ?! ახლა რომ არ მივიდე დროზე და დავაგვიანო,გაბრაზდება ძალიან...ხვალ იყოს ან ზეგ კაი ?
- კაი,თამო ხვალ იყოს მაშინ...დაეთანხმა გიოც.სადარბაზოს რომ მიუახლოვდნენ გიომ თამუნას ხელი დაუჭირა და აღარ უშვებდა...ცოტა ხანს კიდევ დარჩი რა ... - არა გიო არ შემიძლია,მართლა არ შემიძლია. ნელა გაინთავისუფლა ხელი გიოსგან თამუნამ და კიბეებს აუყვა.უცებ შეჩერდა.უკან სირბილით დაეშვა და გიოს,რომელიც ჯერ ისევ სადარბაზოსთან იცდიდა...ლოყაზე აკოცა...მერე ასევე სწრაფად აირბინა კიბეებზე. 2,4,6...10 საფეხურიანი კიბეები ყოფილა...აქამდე არ დაკვირვებია,არ დაუთვლია...
...არა ვეტყვი ! ხვალვე ვეტყვი ! რადაც არ უნდა დამოჯდეს ხვალვე ვეტყვი...ფიქრებში გართული აუყვა გიო აღმართს.
ანდა თქმა რაღა საჭირო იყო ... ? ისედაც ნათელი იყო ყველაფერი.

მდინარე

2008-11-06T02:32:00.000-08:00

თქმა რომ შეეძლოს მდინარეს რამის...
იტყოდა ამბავს ბუნების ძალის,
მეტყოდა არაკს მთისას და ბარის
და სილამაზეს მოხევის ქალის.

დაუყვა მთიდან დინება ჩქარი...
ჩემს წინ შეჩერდა...გაყინა წამი.
მითხრა გაჩერდი,შეწყვიტე გლოვა...
და რომ ოდესმე ჩვენი დროც მოვა.

ო ც ნ ე ბ ა

2008-11-05T19:51:00.000-08:00

ყოველ საღამოს როს შებინდდების,
როცა დაჰქროლავს ნიავი ნაზად,
მაშინ შემიპყრობს სურვილი ტრფობის
და უამრავი ფიქრები მომდის.

ოცნება თითქოს ამაფრენს ცაში,
შემომატარებს ქვეყანას წამში,
მე შენ დაგეძებ კელაპტრით ხელში,
ვერ კი გპოულობ ამ სიბნელეში...

ძლიერ დაღლილი, ქანცგაწყვეტილი,
ვბრუნდები შინ მე გულდაწყვეტილი,
მე ძლიერ მინდა შენ რომ გიხილო
და გაგიმხილო ეს საიდუმლო.

ორშაბათი

2008-11-05T18:02:00.000-08:00

- აუუ,გაიგე გიო ახალი ამბავი ? როგორც ყოველთვის რეზის ხმაში ინტრიგა შეიგრძნობოდა. სულ კარგ ხასიათზე იყო,სულ რაღaცის ან ვიღაცის მოლოდინში.
- არა, და რა მოხდა ? ზრდილობის გულისთვის უფრო იკითხა გიომ, ვიდრე აინტერესებდა ვითომ და ახალი ამბავი...თან მზერა იქვე მარკეტთან მდგარ ხალხზე გადაიტანა.
- აბა შენა ხარ რა...რაც შეეძლო ბოლომდე გაწელა ფრაზა რეზიმ,რომ უფრო მეტი დაინტერესება გამოეჩინა გიოს მისდამი, მაგრამ...კოვზი (უფრო ზუსტად იდეა ,დაეტყუა მეგობრისთვის უკვე არაერთგზის ნაცადი ხერხით ფული...)ნაცარში ჩაუვარდა.
- კაი რეზი ახლა მეჩქარება და სხვა დროს იყოს რა...მართლა უნდა გავიქცე. გიო ნაჩქარევად დაემშვიდობა რეზის და დაღმართს დაუყვა.ორ დღეში ეკას დაბადების დღე იყო და სურდა რაღაც ორიგინალური, ეგზოტიკური რამ შეერჩია შეყვარებულისთვის.გეგმები გრანდიოზული ქონდა, სახსრები მოკრძალებული, მაგრამ მთავარი იყო რომ თავს კარგად გრძნობდა, რაღაც უცხო,საამური გრძნობით ივსებოდა მისი გული,როდესაც საყვარელ ადამიანზე ფიქრობდა.
- საქმეები აქვს ბიჭს,ძალიან დაკავებულია....უნდა გაიქცეს ! გამოაჯავრა რეზიმ გიოს და თან გესლიანად გააყოლა თვალი. შემდეგ მორიგ მსხვერპლზე დაიწყო ნადირობა...იქნებ ვინმესთვის მაინც დაეცინცლა 50 ლარი,რომელიც როგორც მას მიაჩნდა მართლაც,რომ "საქმისთვის" სჭირდებოდა. დიდი ხანი არც უცდია, ნიკამ ჩამოიარა. - ნიკუშ, ძმა სად ხარ დაკარგული ტო? ახალი ამბავი გაიგე მართლა ? სცადა ჩვეული ტაქტიკით ფონს გასვლა რეზიმ.
- არა, რა ამბავი ? კაი ამბავია რამე ? ნიკა მართლა გულწრფელად დაინტერესდა და...აქ კი რეზიმ უკვე დრო იხელთა და დაიწყო.
- გიო შეყვარებულია,ეკა უყვარს რა და ზეგ კიდევ ეკას დაბადების დღე აქვს რა...ფულის აგროვება გვინდა რა საძმოს და სურპრიზის პონტში რომ მოვუწყოთ რა გიოს,ხომ იცი რა ტიპიცაა ? ევასება რა ეგეტი რაღცეები."რამანტიკა" და რამე....მოკლედ ერთი 50 ლარი გვჭირდება რა ნიკუშ და ეგ ბაზარია რა.
ნიკა მიხვდა,რომ რეზისგან თავს ისე ვერ დააღწევად და ჩათრევას ჩაყოლა ამჯობინა. - ააა...კაი რეზი რაზეა ბაზარი ? აჰა აიღე და გავუსწოროთ გიოს რა, ძმაა ჩვენი ტო. - კარგად აბა რეზი შენ იცი !
- ჯიგარი ხარ ბიჭო ... არ დაგივიწყებთ ძმა...გაცვეთილი ფრაზა მიაძახა უბნელს და უმალ იმით დაკავდა რეზის გონება, თუ სად ეშოვა 15 წუთიანი ნეტარება.
- ვააა,რა მაგარია არა ლეო ??? მოიტანა ბიჭო ??? - აუუუ, რა მაგარია ტოო...ლეო ხანდახან არ ფიქრობ ხოლმე ძმაო...რა კარგი იქნებოდა ცხოვრება ასე ... არანაირი აგრესია,შური,გაუტანლობა...მხოლოდ მოფერება,მხარდაჭერა...არა რა მართლა რა "იდეინნი" ვარ ხოლმე მომენტებში.ფიქრებს წაეღო რეზი...შორს,მაღლა ცაში იყურებოდა და ნეტარების განცდა ეუფლებოდა...
- მართალი ხარ ტო ! რა საჭიროა ეს შეიარაღება,მომზადება,წვრთნები.შენთვის ხარ წყნარად,არავის არ ერჩი.რა უნდათ ტო ? მეც ეგრე ვფიქრობ რეზი ძმა...ღრმა ნაფაზი დაარტყა ლეომ და გამოციებული,არაფრისმთქმელი თვალებით რეზის მიაჩერდა,თითქოს მისგან ელის მხარდაჭერასო.
- კიიიი,მართალი ხარ ლეო,ტო მართალი...ახლა წავედი საქმეები მაქვს მე,ბევრი საქმეები...საქმეები.თითქოს თავისივე ხმა მეორდებოდა,უკან ბრუნდებოდა და რაღაცას შთააგონებდა...საქმეები მაქვს, ბევრი საქმეები...
- ეეეჰ,უნდა შევეშვა რა ამ საწამლავს.გადაწყვეტილი ამბავია,ხვალიდან აღარ ვეკარები რა,მორჩა.ანდა ხვალიდან არა,ხვალ რა დღეა რო ? პარასკევი ... აუუუ ხვალ კოკისთან კაი პონტი ეძრობა და.ორშაბათიდან ვანებებ რა თავს...
ორშაბათი
- ვააა,ნიკა როგორ ხარ ტო? ახალი ამბავი გაიგე ? რეზი ჩვეულ სტიქიაში იყო.
- არა, რა ხდება რო ? ნიკა წუთით შეყოვნდა.
- რა და ბიჭო,გიოს ეკას მამისთვის ეკას ხელი უთხოვია და...ქორწილი იქნება მალე....ჩვენ,საძმო კიდევ ქორწილის საჩუქრისთვის ფულს ვაგროვებთ რა. 50-50 ლარს რა...განა "სტავკაა"...ვისაც რა ექნება რა ....გიოს სურპრიზი გვინდა რომ მოვუწყოთ რა,ხომ იცი რა ტიპიცაა? ევასება რა ეგეტი "რამანტიჩნი" რაღაცეები ტო.

ვახ რა ცუდად ვარ ....არა უნდა შევეშვა რა.მართლა უნდა შევეშვა...ორშაბათიდან თავს დავანებებ ამ საწამლავს რა...ორშაბათიდან

გრიგალი,ქარი...

2008-11-05T16:05:00.000-08:00

ქუჩაში ფრთხილად სეირნობს ქარი,
ზღვის ნაპირს მძლავრად აწყდება ნავი,
მე დამიხრია შენდამი თავი
და დამიდია დემონთან ზავი.

ალისფერ ნისლში ცურავს ღრუბელი,
დგება ზამთარის სურნელი ცივი,
მინდორზე მოსჩანს თოვლის საფარი,
ერთი მე დავრჩი მიუსაფარი...

გრძნობაში ჩაფლულს ლამის ყელამდის,
მივყვები შარას გაზაფხულამდის,
ვადგები გრძელ გზას სიყვარულამდის
და ზღვას მოვყავარ კვლავაც შენამდის.

This love

2008-11-05T15:58:00.000-08:00

ბრუნავს ბუნება, იცვლება ჟამი,
კრთიან ხეები, ზუზუნებს ქარი,
ცაც თითქოს ნელა ივსება ნისლით...
ვით ჩემი გული ამ სიყვარულით.

ამ გრძნობას თურმე არა აქვს ვადა,
არ იცის ხანა,ეპოქა, ერა...
ამბობენ თურმე არსებობს მარად
და ღვთის წყალობით იქნება კვლავაც.

უსიყვარულოდ არ გალობს შაშვი,
არ სტვენს ბულბული
და ტირის სული ...
უსიყვარულოდ ცოდვაა გული.

ს ი ნ ა ნ უ ლ ი

2008-11-05T15:08:00.000-08:00

რა არის ეს ? ...დუმილი,სიცარიელე,ტყუილი...ვინ ამოხსნის ამ ყოველივეს ? ამ ფიქრებით იღვიძებდა ყოველ დილით კოტე. იყო რაღაც პერიოდი მის ცხოვრებაში,რაც მას ღემდე არ აძლევდა მოსვენებისა და მშვიდად ყოფნის საშუალებას.რა იყო ეს ? მისი სინდისის მცდელობა,რომ გაეღვიძებინა მასში ჩაძინებული თუ გამქრალი ეს გრძნობა? თავადაც არ იცოდა,მაგრამ გულს უღრღნიდა,ნერვებს უშლიდა და დილიდანვე უსიამო შეგრძნებით იღვიძებდა...არადა დაცდილი ჰქონდა დილას როგორ ხასიათზეც გაიღვიძებდა...ისეთი იქნებოდა მთელი დღე.ახლა კი,ახლა თავს საზიზღრად გრძნობდა.
უსიამოდ შეიშმუშნა,ციოდა.ისე წამოიწია,რომ თვალი არ გაუხელია,ფეხების ფათურით დაუწყო ძებნა ჩუსტებს და...მიაგნო.ადგა.ინსტინქტურად სააბაზანოსკენ წავიდა.წყალი მოუშვა...სარკეში ჩახედვა არ უნდოდა.გუშინდელი დღის მერე,არ სურდა თავისი ფიზიონომიის დანახვა სარკეში.წყალი შეისხა პირზე და ხელები გადაიბანა.გამობრუნდა მისაღბში...დაინახა გუშინდელი დღის შედეგი (მაგიდაზე მიყრილი ჭურჭელი,ცარიელი ბოთლები,ნახევარფაბრიკატები...).ტელევიზორი ჩართო...არც კი უყურებდა ეკრანს,ისევ ჩათვლიმა...კოტეეეეეეეეეეეეეეეეე, კოტე, კოტ....ვიღაც უხმობდა,ექაჩებოდა თავისას,მისკენ მიათრევდა,კოტეს კი სურდა წინააღმდეგობა გაეწია,თავი დაეცვა,უარი ეთქვა,მაგრამ...გულგახეთქილი წამოიჭრა,შეშინებულმა ჩაკეტა სახლის კარი.აბაზანაში შევიდა...ცხელი წყალი ესიამოვნა,თითქოს გუშინდელი შხამი ჩამოიბანაო,განიწმინდაო. - არა, რა ნაღდად უნდა შევეშვა ! აღარ მინდა რა,მომბეზრდა...კარებზე ზარის ხმა გაისმა... - ვააა, კოტე .... ბიჭო გუშინ უჩემოდ "იჩალიჩეთ" არა ?! არ შეგრცხვათ ტო ?! გოგას "ბარიტონი" კოტეს ნერვებს უშლიდა,მაგრამ რაღაც ძალა ბორკავდა,შინაგანად წნეხში აგდებდა და ისიც ემორჩილებოდა მას. - აუუუუუ, რა მაგარი იყო....ჰა რას იტყვი კოტ გაგისწორდა ? კოტეს ისევ ჩათვლიმა...კოტეეეეეეეეეეეეეეეე, კოტე, კოტ.....ჩათვლიმა სამუდამოდ.
რამდენი წლის იყო საწყალი ? მსუქანი ხანში შესული ჭორიკანა ქალი დილიდან ქაქანებდა....ვერ ცხრებოდა. - არ ვიცი დანამდვილებით,მაგრამ 30 წლამდე მეტის არა ! უპასუხა დავითმა და წასვლა დააპირა (არ ხიბლავდა ჭორიკანა მეზობელთან საუბრის პერსპექტივა...). - მშობლები, ნათესავი...ვინმე ყავს ? არ გავაგებინოთ არავის ? თავისას არ იშლიდა ჭორიკანა. - პატრულს, პატრული მიხედავს მაგ საქმეს ქალბატონო ინგა, წარმოთქვა დავითმა და თავადვე იგრძნო მის მიერ წარმოთქმული ფრაზის სიყალბე.ქალბატონო ინგა....ქალბატონო ინგა.
აი,ასე დასრულდა ნოემბრის ერთი სუსხიანი,ჩვეულებრივი,თბილისური დღე ! ვინ გაიხსენებს კოტეს,გელას,ნიკას...გოგას "ახლო მომავალში"...არც არავინ.სამწუხაროდ ეს დაკარგული თაობაა,დაკარგული...